De winterbloeier

In de maand december kregen wij een Hamamelis cadeau, de Hamamelis intermedia Pallida om precies te zijn. Enerzijds voor mijn verjaardag en anderzijds voor ons huwelijksjubileum. Ik ken Hamamelis van de douchegel die ik wel eens gebruik, maar daar hield het bij op. Ook had ik wel eens van de toverhazelaar gehoord. Maar dat het hierbij om dezelfde plant gaat had ik nog niet meegekregen, laat staan dat ik wist hoe hij er in het echt uitzag.

Hamamelis intermedia Pallida

Hamamelis intermedia Pallida

We hebben de Hamamelis nog niet in de grond gezet. Hij staat naast de kleine kas tussen alle andere kweekbomen en –struiken, waar ik hem goed in de gaten hield. Afgelopen week zag ik dat hij begon uit te lopen. Eigenlijk schrok ik daarvan omdat het zulk slecht weer is met behoorlijk wat vrieskou. Wat moest ik nu doen? Binnenhalen, in de kas zetten, beschutten, ik wist het niet. Op zich was hij door de kweker mooi afgedekt met een soort grasdekje, maar toch sloeg de twijfel toe. Dus ben ik op internet aan het zoeken gegaan en kwam er achter dat hij ook toverhazelaar genoemd wordt. En wat blijkt de Hamamelis is een winterbloeier die van januari tot maart bloeit en temperaturen onder nul deren prima kan weerstaan.

Vandaag was ik blij verrast door de bossen gele bloemen die hij laat zien. Mijn vriendin Anita, van wie wij de Hamamelis kregen, is zelf tuinadviseur dus zij wist wat ze ons moest geven. Nu moeten we nog een mooie plek uitzoeken in de tuin, in het zicht natuurlijk. Ik heb al een plaats in gedachte maar daarvoor moet eerst de woekerende Kerria japonica, ook wel kerriestruik of ranonkel genoemd, die al daar al meer dan 10 jaar staat, worden weggehaald. Een leuke struik, maar ik ben hem helemaal zat, want hij woekert en verdringt alles wat er naast staat. Voor de kerriestruik zoek ik wel een nieuwe plek waar hij mag woekeren.

 

 

 

Na regen komt zonneschijn en een hoop werk

In een week tijd zijn we van de winter in de zomer terecht gekomen. Met koningsdag was het nog te koud voor de tijd van het jaar met fikse hagel- en zelfs sneeuwbuien als resultaat. En binnen een week is de zomer in volle hevigheid losgebarsten en lopen we allemaal te hijgen en te puffen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn lichaam moet zich altijd erg aanpassen aan de weersomstandigheden. De neiging om luchtige kleding aan te doen was groot, maar die lagen nog weggestopt achter in de kast of op zolder.

De watertank achter de trekker

De watertank achter de trekker

Wij waren eigenlijk helemaal niet zo ongelukkig met de overvloedige regen van de afgelopen weken. Want de net aangeplante nog jonge bomen en struiken hebben zeker in het begin veel water nodig. Nu moeten we de ruim 2000 bomen en struiken zelf gaan besproeien en ik kan je vertellen dat is een hele klus. Mijn man had de bui al zien hangen, want een paar weken geleden vroeg hij of ik met hem mee wilde gaan om een watertank te bezichtigen. En dan niet een om naast de kas te zetten zodat hij kan vollopen met water, maar een tank voor achter de trekker. Bij een naastgelegen bedrijf was er een te koop, die ooit was gebruik om sportvelden mee te besproeien.

Ik had zo mijn bedenkingen. Wat moeten wij nu met een tank? Wat een sta-in-de-weg. Maar mijn man had natuurlijk gelijk. Hoe hadden we anders alle nieuw aangeplante bomen en struiken moeten begieten? De tank komt nu goed van pas hoewel ook dat nog een heel werk is. Er gaat 4000 liter water in de tank en manoeuvreren is dan toch een precisiewerkje. Gelukkig is mijn man handig met de trekker al sinds zijn kindertijd doet hij niet anders.

Niet alleen manoeuvreren met de trekker is belangrijk het is ook niet meer zo eenvoudig om in de wei te wandelen. Veel boompjes zijn nog zo klein, veelal niet meer dan een spriet en het gras staat inmiddels zo hoog dat je de boompjes niet eens meer kunt zien. Aanvankelijk dachten we het veld te blijven maaien om de boompjes te kunnen zien, maar door het warme weer dat als donderslag bij heldere hemel is aangekomen lijkt het gras wel geëxplodeerd. Dus dat laten we maar zo. Dat stuk weiland is voorlopig verboden terrein. En zo tussen het gras hebben de bomen en struiken ook nog wat beschutting.

 

Hooikoorts in december

Net na Sinterklaas begon het gesnotter. Niet vreemd want in een van de wintermaanden is het altijd wel een keer raak met een fikse verkoudheid. Maar deze keer duurde het langer dan een paar dagen en voelde toch anders dan een verkoudheid. Zo nu en dan liepen zelfs de tranen spontaan over mijn wangen, ook op momenten zonder heftige emoties. Maar pas na de berichten in de pers dat alle warmterecords deze maand werden gebroken begon er een lampje te branden. Was het misschien hooikoorts waar ik, zeker in het voorjaar, altijd last van heb?

Hazelaar in bloei

Hazelaar in bloei

Door mijn rondgang door de tuin werd mijn vermoeden bevestigd. Allerlei bomen en struiken, zoals de hazelaar, staan in bloei. Verdorie hoe moet dat nu als de vorst echt toeslaat? Door de aanhoudende hoge temperaturen zijn de sapstromen niet tot stilstand gekomen, waardoor plotselinge temperatuurverlaging ernstige schade kan toebrengen aan bomen en struiken.

Allerlei records zijn deze maand gebroken: de warmste Kerst ooit gemeten en de eerste december waarbij het kwik niet onder het minpunt is gedaald. En voor de tweede keer ooit is de temperatuur op de Noordpool midden in de winter boven de nul. Misschien leuke records voor de weermannen en –vrouwen en goed voor de energiekosten maar ik had liever een witte Kerst gehad. Een Kerst met een rode neus van de kou in plaats van door de hooikoorts. Want wat is er nu fijner dan na een wandeling in de kou lekker opwarmen bij de kachel. Mijn winterjas is de kast nog niet uit geweest.

Winter 2009

Winter 2009

Gelukkig geven hooikoortstabletjes wat verlichting. Maar het vooruitzicht dat ik vanwege de klimaatverandering vaker van dit soort producten gebruik moet maken, om niet de hele dag met rode traanogen en snotterneus rond te hoeven lopen, stemt niet blij. Waar gaat dat heen met de natuur?

“Mam”, zei mijn zoon, “vanaf volgende week wordt het echt winter”. De wens is de vader van de gedachte, schoot het door mijn hoofd. Om vast in de stemming te komen hierbij een foto van 2009 toen sneeuwde het al in november en konden we wekenlang schaatsten.

De vrouwelijke koolmees is achterbaks

Even een paar dagen niet geblogd, daar was ik wel aan toe. Na een jaar lang iedere dag een blogje geschreven te hebben zet ik de frequentie wat lager. Hoe je het ook wendt of keert er gaat toch tijd in zitten en dat gaat altijd ten koste van andere zaken. Zo heb ik bijvoorbeeld het laatste jaar te weinig gemediteerd. Dat heb ik de afgelopen dagen maar eens flink ingehaald.

Koolmees1Toch begint het bloggen alweer te kriebelen. Maar nog belangrijker: ik kreeg de afgelopen dagen een aantal hele mooie complimenten van mensen in mijn omgeving als ook via de blogsite die genoten hebben van mijn blogjes en ze nu misten. Dat vind ik erg leuk om te horen.

Al de hele week is het echt genieten achter mijn bureau. De vogels zijn er namelijk weer. Ieder jaar hang ik vogelvoer op zodat ik vanachter mijn werkplek kan genieten van het spel van de vogels die om beurten naar de voederplek komen. De vorige winter was zo warm dat de natuur duidelijk van slag was. Die hele winter bleef het vogelvoer onaangeroerd. Blijkbaar was er voldoende te vinden en hadden ze mijn hulp niet nodig.

Gelukkig lijkt het nu toch weer een gewone winter te worden met sneeuw, hagel, ijzel en friesweer. Dus verdringen de koolmeesjes, pimpelmeesjes, roodborstjes, winterkoninkjes en merels elkaar weer volop bij de voederplek. In de verte zie ik ook een Vlaamse gaai die de voederplek ontdekt heeft maar nog wat schuw is. De natuur is op haar mooist. Het is helder friesweer en het lijkt wel of het al drie dagen volle maan is zo mooi staat hij iedere avond aan de hemel.

Ik kwam deze week ook nog een leuk wetenswaardigheidje tegen over de koolmezen. De vrouwtjes blijken uitermate talentvol te zijn op het terrein van ruimtelijk inzicht, in tegenstelling tot de meeste vrouwelijke zoogdieren. Hiermee haalt de koolmees de seksestereotype vooronderstelling dat vrouwen niet zo goed zijn in ruimtelijke oriëntatie onderuit. Wel een beetje jammer is dat Frans van der Helm, de schrijver van het stukje, de vrouwtjes uiteindelijk als dieven en achterbaks bestempelt. Dat lees ik er niet in. En indien die conclusie klopt is het dan niet gewoon overlevingsdrang? Wie niet sterk is moet slim zijn tenslotte.

 

De optimist – Dag 358

Het was de laatste dagen behoorlijk koud. Niet voor niets luidt het gezegde: “Als de dagen gaan lengen gaan de nachten strengen”. Ik voelde het tot in mijn botten. Zelfs dicht bij de warme kachel deed de intense kou niet verdwijnen. Ondanks de warme sokken in bed had ik nog koude voeten. Ik was niet de enige, mijn zoon had zelfs een extra dekbed op zijn bed gegooid. Dat vond ik weer wat overdreven, maar goed, hij slaapt aan de noordoostkant van het huis en ik moet wel zeggen daar is het ook extreem koud.

Onlangs was mijn zoon met school een dagje wezen schaatsen. Door de berichten dat gisteren de eerste schaatsenrijders in Friesland zich al op het ijs hadden begeven zei hij gisteravond: “Mam, ik ga mijn schaatsen vast opzoeken”. “Ja hoor jongen je doet maar” riep ik hem na terwijl hij naar de zolder verdween. Gelukkig zag hij mijn gefronste wenkbrauwen niet. Als ik iets niet verwacht is het wel schaatsweer.

Achtertuin 24jan2015

 

 

Maar wat een verrassing vanmorgen bij het opstaan. Ik lag nog in bed toen ik geroezemoes hoorde op de overloop. De jongens waren ergens enthousiast over. Dus ging ik even poolshoogte nemen. Vanaf onze overloop kijk je zo de tuin in dus wist ik gelijk waar ze het over hadden. Alles was wit. Dat is altijd een bijzondere gewaarwording om naar bed te gaan als alles nog groen is en wakker worden in een witte wereld.

De jongens togen gelijk naar buiten, de jonge katten er gelijk achteraan. Vooral Bella, nu negen maanden oud, hipte als een haasje door de sneeuw. “Mam, het is helemaal niet koud meer”, constateerde mijn zoon. Inderdaad was de intense kou uit de lucht. Het was zo geweldig mooi buiten. Sneeuw maakt dat het licht en het geluid anders is. De serene rust had een betoverend effect, zeker toen de zon zich erbij voegde.

Maar aan het eind van de middag was het enthousiasme verdwenen bij de jongens. De witte wereld was in een paar uur weer opgelost. “Jammer hoor nu kunnen we het schaatsen wel weer vergeten”, was de conclusie van mijn jongste zoon. “Ach jongen je hebt nog een heel leven voor je er komt vast nog ijs genoeg”, stelde ik hem gerust. Maar diep in mijn hart maak ik mij toch een beetje zorgen en weet ik het nog zo net niet of wij ooit nog kunnen schaatsen.

De winter is nog maar amper begonnen…. – Dag 347

….. en het voorjaar komt er nu al weer aan. Krokusjes en sneeuwklokjes zijn elders in het land al gesignaleerd. Bij mij nog niet maar hier op het platteland is het altijd iets later. Maar toch zie ik al zo her en der struiken uitlopen. Hoewel het de laatste dagen erg onstuimig weer is waardoor het kil en guur lijkt is de temperatuur nog steeds hoog voor de tijd van het jaar, met alle gevolgen van dien. De vogelkransen worden ook maar mondjesmaat gebruikt, een belangrijk signaal dat de natuur nog voldoende voedsel biedt voor de vogels. Ook onze katten blijven nu al geregeld de hele nacht buiten.

De ooievaars die normaal overwinteren in het zuiden van Europa en het noorden van Afrika zijn deze winter hier gebleven. Dat betekent dat de temperatuur goed genoeg is maar nog belangrijker dat er nog voldoende voedsel te vinden is. De ooievaar tellers zijn daar wat minder enthousiast over, want als het mis gaat en de winter toch doorzet dan zullen velen sterven.

Als het zo door gaat kan ik binnenkort al weer gaan zaaien. Oeps daar had ik nog niet op gerekend. Tot rust komen is er dan niet meer bij. Maar ik laat mij door een enkel sneeuwklokje niet wijs maken dat de lente echt begonnen is. We weten totaal niet wat ons nog te wachten staat. De maanden februari en maart kunnen nog knap verraderlijk zijn.

Vorig jaar ging de herfst over in de lente. Dat was op zich geen groot probleem. Slechts een aantal dagen was het even penibel of de vorst door zou zetten, maar dat liep met een sisser af. De echte problemen komen als deze hoge temperaturen aanhouden waardoor de sapstromen van de fruitbomen al weer op gang komen en er dan alsnog flinke vorst overheen gaat. Dan zal er geen fruit zijn. Dat hebben we een paar jaar geleden gezien. Het gezegde luidt niet voor niets: “Als de dagen lengen gaan de nachten strengen”. We zullen het moeten afwachten.

 

Het einde van het jaar is in zicht – Dag 332

De motivatie om een blogje te schrijven is niet groot. Hoewel het een gewone maandag is voelt het niet zo. Rare dagen zijn het aan het eind van het jaar. Mijn man zei zojuist: “Zullen we straks naar het jaaroverzicht kijken?” Maar daar heb ik al helemaal geen zin in. Dat is terugkijken op zaken die weer heel wat leed oproepen, daar heb ik helemaal geen zin in. Ik leef meer bij vandaag en kijk liever naar wat morgen brengt.

beusichem 059

Ochtendzon in december

Nog een maand te gaan dan heb ik een jaar bloggen erop zitten. Dat is wel een aardig moment om terug te kijken op weer een jaar tuinieren, dus dat zal ik zeker doen, maar nu nog even niet. Als kerstcadeau heb ik een hele handige en compacte filmcamera gekregen. Onze oude stamt nog uit het ‘stenen tijdperk’ dus was aan vervanging toe. Ik ben van plan om het nieuwe moestuinseizoen wat vlogjes te maken. “Wat is dat nu weer?” zul je zeggen. Een vlogje is een gefilmd blogje. Ik ga de ontwikkeling van ons landschap ook in beeld vastleggen zodat het nog meer gaat spreken.

Momenteel valt er nog niet echt veel te filmen. Alle groen ligt verborgen onder een witte laag. Schitterend om te zien (en te fotograferen), maar ook een teken om de natuur even met rust te laten en vooral mijzelf even de rust te geven. Tijd voor een stukje reflectie maar vooral vooruit kijken naar wat er het komende jaar allemaal te doen staat. In 2015 gaan we echt aan de slag met ons landschap en daar is nog heel wat regelwerk voor nodig. Dat vergt vooral mentale voorbereiding. Een mooi moment om dat deze week te doen.

 

Ovenschotel met pompoen – recept – Dag 331

Wat een geweldig mooi weer was het vandaag. Alles mooi wit van de sneeuw en daaroverheen de zon. Wij hebben er ons voordeel mee gedaan en vanmorgen een mooie wandeling gemaakt in de uiterwaarden van de Lek.

De uiterwaarden van de Lek

De uiterwaarden van de Lek

Na de frisse neus is niets fijner dan bij De Veldkeuken op Werk aan het Spoel te Culemborg lekker koffie te drinken met een niet te versmaden chocoladetaartje. Het was er gezellig druk, lekker warm en natuurlijk kwamen we er bekenden tegen. We zaten aan een tafeltje met een bakje pompoenen als decoratie. De mensen die mij kennen vroegen of ik mijn eigen pompoenen had meegenomen. Humor.

De pompoenen houden zich goed, daarom eten we vanavond weer een overheerlijke ovenschotel met pompoen. Wil je weten hoe wij dat maken dan is hier het recept.

Ingrediënten:
1 kg aardappelen in schijfjes gesneden
1 kg pompoen, prei en puntpaprika
1 rode peper
6 teentjes knoflook
100 gram zonnepitten
Tijm, dille, zout, peper

Bereiding:
Kook de aardappelen tot ze gaar maar nog wel stevig zijn (niet te gaar, anders vallen ze uit elkaar).

WP_002220Snij de pompoen in stukjes en de prei en paprika in dunne ringetjes. Kook alles een paar minuten in een klein beetje water.

Verwarm de oven voor op 190°C (hete lucht circulatie) of 220°C (intensieve warmte).

Snij de rode peper en de knoflook fijn.

Doe het groentemengsel met een beetje kookvocht in de ovenschaal. Verdeel de rode peper, de knoflook en de zonnepitten over het groentemengsel. Strooi daaroverheen verse tijm, peper en zout. Dek het geheel af met een laag aardappelschijfjes bestrooid met dille.

Zet de schaal 30 minuten in de oven tot de aardappelschijfjes een bruin korstje hebben.

Eet smakelijk.