Wiltshire Horn lammetjes

Sinds 26 februari 2017 hebben wij 3 Wiltshire Horn schapen en nog 4 stuks waarvan de moeder een Shetland schaap is en de vader een Wiltshire Horn. De oudste Wiltshire Horn is Camilla, zij is voor de tweede keer drachtig, de andere twee zijn eenjarig. Afgelopen dinsdagavond was het zo ver en werden onze eerste lammetjes geboren. Voor mij was dat echt de allereerste keer om dat van zo dichtbij mee te maken. Mijn schoonvader had vroeger ook schapen dus voor mijn man was het niet nieuw.

Camilla met lam

Al weken keken wij reikhalzend uit naar de lammeren. Blijkbaar is ze pas heel laat gedekt. Dinsdagavond rond een uur of tien zei mijn man: “Ik ga nog even bij Camilla kijken”. Nooit eerder ging hij zo laat nog kijken. “Ik ga mee”, zei mijn jongste zoon. Met 10 minuten waren ze terug. Mijn zoon is nogal een grapjas en vaak weet je niet of iets waar is of niet als hij een verhaal verteld. “Mam, er is een lammetje geboren”, zei hij tegen mij. Ik geloofde hem niet. Ik had ’s middags niets opmerkelijks gezien aan Camilla.

“Zie je wel, ze gelooft het niet”, zei mijn zoon tegen zijn vader die zijn hoofd om de hoek stak. “Het is echt waar en het is nog maar net geboren”, beaamde hij. “Vanmorgen was mij al wat opgevallen, haar vagina was wat opgezet en rood, dus had ik al een vermoeden, vandaar dat ik even ging kijken.” Daar had hij mij vanmorgen niets over gezegd en mij was niets bijzonders opgevallen.

Afijn met z’n drieën gingen we de wei in naar de schuilhut. Bij aankomst bleek een tweede lam geboren, de eerste stond al overeind. Ik was er ontroerd van. Wat bijzonder, wat is de natuur toch mooi! Gauw hebben we een van de twee schuilhutten afgesloten zodat de andere schapen er niet bij konden en moeder Camilla alleen kon zijn met haar twee lammeren. Inmiddels weten we dat het twee rammetjes zijn. Een beetje jammer want die kunnen wij niet houden, dat leidt tot inteelt.

Wiltshire Horn schapen zijn een makkelijk ras. Zij zijn stevig, vriendelijk, kortharig dus hoeven niet geschoren te worden, ze zijn goede moeders en lammeren zelfstandig, desnoods in de open lucht. Dat hebben wij inmiddels zelf ervaren. Mijn man was vol verbazing en kon niet ophouden te vertellen hoe lastig de Tesselaren zijn, die zijn vader altijd had. Ieder voorjaar moest zijn vader geregeld zijn bed uit omdat er van alles aan de hand was en er steevast geholpen moest worden bij de bevallingen. “Tesselaren, die wil ik nooit”, bleef mijn man de afgelopen dagen herhalen.

Hierbij de eerste foto’s van onze lammetjes.

De levende grasmaaier

Als je zelfvoorzienend wilt worden zonder gebruikmaking van machines die worden aangedreven door fossiele brandstoffen dan moet je andere manieren bedenken om het gras kort te houden. Je kunt natuurlijk een elektrische grasmaaier nemen, maar daar is nog altijd stroom voor nodig. Dan kan je natuurlijk het gras zelf kort houden zoals in vroeger tijden met de zeis, maar dat is echt niet meer van deze tijd. Dus is de oplossing het inzetten van dieren.

De net gearriveerde schapen

De net gearriveerde schapen

Gisteren was het zover de zeven schapen die we hadden gekocht werden afgeleverd. Niet nadat we de laatste weken gewerkt hadden aan de hekwerken om te voorkomen dat de dieren de openbare weg bereiken.

De komst van de schapen voelt wel als een extra verantwoordelijkheid, zoals altijd het geval is bij jonge of nieuwe dieren. Maar de ervaring leert dat na verloop van tijd die druk wel wegzakt, zeker als je ziet dat de dieren het goed doen.

Bij aankomst gisteren ging het eigenlijk al gelijk mis. Een deel van het land hadden wij afgezet met schapenhekken met schrikdraad. Maar voordat de schapen goed en wel binnen de hekken waren en de stroom erop gezet was braken ze al door de hekken heen. Gelukkig kunnen ze dan alsnog niet van het terrein af dus was er eigenlijk nog niets aan de hand. We hebben ze maar een paar uur het land laten verkennen.

De laatste reparatie aan het hek

De laatste reparatie aan hekwerken

Het schaap is een kuddedier. In de kudde vinden ze door vreedzame samenwerking de bescherming tegen vijanden van buitenaf. Van de vreedzame ‘samen sta je sterk’ mentaliteit zouden wij mensen in deze tijd van ieder voor zich nog wat kunnen leren. Dus liepen de zeven schapen in een gesloten groepje dicht bij elkaar tijdens hun verkenningstocht. Vooral de wal vonden ze erg interessant. Niet gek want van daaruit hebben ze zicht op de omgeving en op eventueel gevaar.

Het hek met schrikdraad hadden we wagenwijd opengezet. Op zeker moment zagen we dat de schapen nieuwsgierig werden naar de schuilhut, dus werd het tijd om in actie te komen en het hek te sluiten. Inmiddels stond zoonlief paraat om het hek onder stroom te zetten. Et voilà zonder druk, in eigen tempo en na een flinke verkenningstocht zaten de schapen waar we ze hebben wilden.

In de schuilhut

In de schuilhut

Terwijl ik dit stukje zit te schrijven begint het heel hard te regenen. Tot nu toe waren de schapen nog niet in de schuilhut geweest. Te eng waarschijnlijk. Omdat ik ze nergens zag lopen ging ik maar eens poolshoogte nemen om te zien waar ze uithingen en hoe de schapen het doen in de regen. En ja hoor, ze stonden netjes in de schuilhut te kauwen op het hooi dat wij erin gelegd hadden. Net als ik hebben ze een hekel aan regen, dat is duidelijk. Weer een hindernis genomen.

Voor wie nog het ras wil weten: we hebben 3 stuks Wiltshire Horn waarvan er een drachtig is en daarnaast hebben we 4 gemixte rassen waarvan de moeder een Shetlandschaap is en de vader een Wiltshire Horn schaap.

Hekwerken aanleggen:

De schapen op verkenning: