De oogst van 2015 valt tegen

Nu de herfst zich aandient is het tijd om terug te kijken op het achterliggende moestuinseizoen. Die is niet gunstig. De oogst van de moestuin is minder dan andere jaren. En wat we konden oogsten was van matige tot slechte kwaliteit, waardoor het genot om er van te eten ook niet is om over naar huis te schrijven. Het gevoel overheerst dat ik volgend jaar maar eens helemaal niets ga doen. Er is zoals andere jaren veel werk verzet en de opbrengst is schamel. Dat geeft weinig voldoening.

WP_003458

Lege plekken in de moestuin

Een paar dagen terug aten we de eerste savooiekool. De buitenbladeren waren wat aangevreten door de slakken, maar dat mocht te pret niet drukken. Na een grondige schoonmaakbeurt bleef er toch nog een mooie kool over. De teleurstelling was groot toen ik de eerste hap nam. Het smaakte gronderig, zo herken ik dat totaal niet. Alle inspanning voor niets.

Je begint danig aan jezelf te twijfelen, maar gelukkig ben ik niet de enige. De afgelopen dagen sprak ik veel mensen, vooral op de markt waar ik met mijn pompoenen sta, die allemaal vergelijkbare verhalen hebben. Een buurvrouw beklaagde zich dat ze andere jaren emmers vol met sperziebonen heeft, teveel om zelf op te eten. Dit jaar had ze niets. Herkenbaar, zelf heb ik ook geen enkele sperzieboon kunnen oogsten. Wat ik gezet had is door ongedierte kaalgevreten.

“De appeloogst valt ook tegen”, beklaagde een kennis zich, “op de appels die er zijn zit bijna overal wel een plekje, evenals bij veel aardappelen”. Ook dat herken ik. Met het fruit ging het ook al niet echt goed. Wij hadden de helft minder pruimen en peren omdat op het cruciale moment de storm alle bloesem had weggeblazen. Normaal maken we potten vol jam en ingemaakte stoofperen en nu zijn het er maar een paar.

Heel opvallend zijn de enorme grote eikels. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien. Iemand merkte op dat het een teken is dat er een strenge vorst op komst is. Hoewel ik betwijfel of dit de oorzaak is van de grote eikels. Juist bomen die het slecht hebben (gehad) produceren extra vrucht om van nageslacht verzekerd te zijn. We zullen zien wat de winter brengt. “Als we maar weer een keer kunnen schaatsen”, merkte mijn zoon op. Van mij mag er ook wel weer een strenge vorst komen zodat de natuur de scheefgetrokken balans weer kan herstellen. Er zijn namelijk heel veel plaagdieren en de muggen zijn ook nog steeds actief, een beetje minder is zeer gewenst.

Wat eten we vanavond?

Dit is de meest gestelde vraag in ons gezin. “Eten we nu al weer snijbonen!” zei mijn zoon vanavond. “Ja, we eten weer snijbonen. Niets mis mee toch?” “Maar gisteren aten we ook al snijbonen”, argumenteerde hij. “Dat klopt”, zei ik, “maar toen was het een ander gerecht.” “Ik heb genoeg van de snijbonen, we eten altijd hetzelfde”, klaagde hij.

Snijbonen uit eigen tuin

Snijbonen uit eigen tuin

Nu is dat wat kort door de bocht, want we eten heust niet iedere dag snijbonen, maar soms is eten uit de moestuin niet altijd even makkelijk. De oogst komt in golven. Als iets klaar is om geoogst te worden dan is het ook ineens veel. Dat herinner ik mij al van vroeger toen mijn grootvader een moestuin had. Dan kregen wij een zak sperziebonen en aten we een hele week sperziebonen.

Toch biedt onze moestuin veel meer dan alleen snijbonen dus eten we ook geregeld andere groenten. En van kinds af aan vinden ze snijbonen al lekker, dus het is niet de weerzin tegen snijbonen maar tegen de frequentie. Toch proberen we er iedere keer weer een ander gerecht van te maken. De ene dag gewoon met aardappelen en vis of vega, de andere dag als bijgerecht bij Indonesisch en de volgende dagen in een omelet of een pastasaus.

Nu zijn het snijbonen, vorige maand de peultjes en de spitskolen, de maand daarvoor bakken met sla en de volgende maand komen de pompoenen al weer los. Tussendoor hebben we nog snijbiet, rode biet, tomaten, courgettes, uien en aardappelen die we per keer uit de tuin halen. De paprika’s en de aubergines doen het dit jaar niet zo goed. Voordat we ze kunnen oogsten hebben de slakken ze al uitgehold. Volgend jaar weer een kans.

De kinderen zijn niet altijd even tolerant als het om eten uit de tuin gaat. Soms ergert het mij, maar meestal negeer ik het met de gedachte dat het pubers zijn die graag willen provoceren. En ik weet zeker dat ze later nog vaak zullen terugdenken aan het eten uit eigen tuin. Misschien beginnen ze dan zelf wel een moestuin.  🙂

 

De kwalijke praktijken van Monsanto

De kracht van de boodschap ligt in de herhaling. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat patentering van zaden onethisch is, daarom ben ik blij met de aandacht die Zembla besteedde aan de kwalijke praktijken van bedrijven als Syntegra, Monsanto en Bayer. Het wordt hoog tijd dat de politiek echt gaat ingrijpen voor het te laat is.

Broccoli op stam

Broccoli op stam

Allerlei zaden worden al eeuwen veredelt, dat is niets nieuws. Alle positieve eigenschappen worden gebruikt om nieuwe soorten voedsel te kweken dat beter bestand is tegen ziekten en betere eigenschappen heeft ten aanzien van de smaak. Iedere kweker heeft het recht om dat te doen. Anders wordt het als er een patent aangevraagd wordt op unieke eigenschappen. Door dit toe te staan zijn we een doodlopende weg ingeslagen die de mensheid op termijn alleen maar kan schaden.

Tijdens het bekijken van de documentaire krijg ik steeds meer pijn in mijn buik. Waar gaat het heen met deze wereld en waarom zitten we te slapen met z’n allen. Er is weer een patent toegekend op zaad van een gangbaar gewas. Dit keer aan Monsanto die een broccoli heeft weten te kweken op een hogere stam zodat hij beter machinaal oogstbaar is. Een patent toestaan op een gewas dat van nature al bestaat is onethisch. Door dit patent kan het zaad van het product dat gewoon in de natuur voorkomt nu niet meer zomaar gebruikt worden, want dan krijg je een gepeperde rekening van Monsanto gepresenteerd. De kwekers die inmiddels een vergelijkbaar product hebben ontwikkeld en daar geen patent op hebben aangevraagd hebben nu het nakijken.

Stan Laurel

Stan Laurel

Zembla laat zien dat een dialoog met Monsanto lastig is. Na lang aandringen wordt uiteindelijk een interview toegestaan. De man uit Engeland die aan een interview meewerkt lijkt rechtstreeks afkomstig van het komische duo ‘Laurel and Hardy’. Hij trekt niet alleen dezelfde onnozele blikken als de komiek, maar geeft ook dito antwoorden.

Gelukkig wordt er al jaren vanuit bepaalde politieke partijen (zoals De Groenen) en actiegroepen bezwaar gemaakt en actie gevoerd. Maar de grote multinationals hebben inmiddels zoveel kapitaal vergaard met dit soort praktijken dat ze geld genoeg hebben om wetgeving te vertragen, te verhinderen of te beïnvloeden.

Ik roep iedereen op alert te blijven op dit onderwerp en in actie te komen als dat nodig is, want samen kunnen wij de wereldvoedselvoorziening behouden en de multinationals stoppen als dat nodig is.

 

Experimenteren met kweken

De tafel in de serre staat vol met kweekgoed. Ik kweek alles voor, want hier in de klei verdwijnen zaden gewoon. De eerste jaren hier op de klei was ik verbaasd hoe weinig er op kwam als ik gewoon in de volle grond zaaide. Van alle maiskorrels die ik ooit in de grond gestopt heb is er maar 1 opgekomen. En zo heb ik nog meer voorbeelden. Ik was teleurgesteld. De Betuwe staat juist bekend om zijn vruchtbaarheid, kijk naar al het fruit wat er groeit. Maar groente is toch een heel ander verhaal.

WP_002407Voorheen woonde ik op veengrond dat ging een stuk makkelijker. De grond even voorbewerken, zaad erin en groeien maar. Met dat referentiekader verhuisde ik naar de Betuwe. Na een eerste mislukte seizoen ben ik maar plantjes gaan kopen, later gevolgd door zelf uit zaad in huis voorkweken. Daar heb ik nu veel ervaring mee dus lukt altijd.

Na het binnenshuis zaaien, ook wel voortrekken genoemd, verspeen ik de jonge plantjes in wat grotere potjes die als ze groot genoeg zijn en de weersomstandigheden het toelaten direct de grond in kunnen. Maar dat verspenen is een hoop priegelwerk dus ben ik altijd op zoek naar andere en vooral snellere methoden. De meest voordehand liggende oplossing is het direct in een wat groter bakje zaaien. Maar dat betekent een hele hoop bakjes en dus een hele hoop kweekruimte. Dat gaat niet lukken, dus ben ik nog steeds op zoek naar alternatieven.

Bij de tuincentra zijn speciale kweekbakjes te koop met afzonderlijke losse bakjes of een tray waar in kleine compartimenten gekweekt kan worden. Even googelen of een bezoekje aan het tuincentrum en je vindt er genoeg. Maar die bakken zijn vaak duur zeker in de hoeveelheden waarin ik kweek. Maar ook daar zijn creatieveling opgestaan met oplossingen.

Zo zijn er mensen die van krantenpapier kweekbakjes in elkaar rollen. Leuk als je maar een paar plantjes gaat opkweken en veel vrije tijd hebt. Bij mij gaat het in honderden tegelijk en ik zie mijzelf al honderden bakjes in elkaar vouwen. Daar beginnen we dus maar niet aan. Maar vorig jaar las ik over het gebruik van wc-rollen. Kijk dat leek mij nog wel te doen. Daar heb ik vorig jaar een experimentje mee gedaan, maar dat lukte toen niet erg. De hoge rolletjes waren instabiel en daardoor lastig in gebruik.

Experiment met wc-rollen

Experiment met wc-rollen

Dit jaar las ik weer over het gebruik van wc-rollen maar nu had iemand de rolletjes doorgeknipt en in een soort vierkantje gevouwen. Dus ben ik weer aan het experimenteren geslagen. Twee kweekbakken heb ik er mee vol gezet. Maar ik moet nu constateren dat ook dat niet echt werkt. Het is namelijk de kunst om precies 1 zaadje in zo’n rolletje te krijgen. Ook dat is al een heel gepriegel. Dat is mij dus niet echt gelukt met als resultaat soms twee (of zelfs meer) jonge plantjes in een rolletje en soms helemaal niets. Dan moet ik dus alsnog gaan verspenen en dat was nou net niet de bedoeling.

Conclusie:
Ik blijf gewoon zaaien zoals ik dat al jaren doe:
• De allerkleinste zaden (koolsoorten, tomaten) kweek ik gewoon in een grote kweekbak;
• De iets grotere zaden (biet, komkommer) kweek ik per stuk in kleinere bakjes;
• De grootste zaden (bonen, pompoen) gaan direct in nog grotere bakjes.

 

Eten uit je eigen stad

De stadslandbouw is sterk in opkomst. Een vriendin van mij woont in de buurt van Rotterdam en nodigde mij uit voor een lunch op een bijzondere plek. Het restaurant “Uit je eigen stad” gelegen in het Delfshavengebied, kweekt al zijn groente en kruiden zelf. De stadsbewoners moeten geleerd worden waar voedsel dat dagelijks op je bord belandt vandaan komt en hoe dat verbouwd wordt, is de boodschap die ze willen uitdragen. Een mooie gedachte waar ze iets bijzonders van gemaakt hebben. “Niet iedereen kan ik hiermee naar toe nemen”, vertelde mijn vriendin, “sommige mensen vinden het hier maar primitief, maar ik weet gewoon dat jij dit geweldig vindt”. Gelijk heeft ze. Hier wordt ik blij van.

Uit je eigen stad Rotterdam 1Na de heerlijke en bijzondere lunch wilde ik eerst nog even naar het toilet voordat ik de reis naar huis terug aanving. Een heuse container was als toiletgebouw in de kas neergezet. Daarna kon ik de verleiding niet weerstaan om even de kas in te lopen. Het zag er heel bijzonder en intrigerend uit. In een grote waterbak dreven plateau’s waarin de groenten netjes was uitgestald. Zo leek het althans. Er was niemand te zien om te vragen wat ze daar eigenlijk aan het doen waren. Ik voelde mij een beetje een voyeur.

Nieuwsgierig knielde ik bij de waterbak neer om nader te onderzoeken hoe het kweekproces precies in zijn werk ging en ineens blobte er iets op. Ik schrok mij een hoedje. Blijkbaar had de waterbak toch een andere functie dan het aanvankelijk leek te hebben. Gelijk verscheen iemand aan de andere kant van de kas die mij duidelijk maakte dat men een aquaponicssysteem had ontwikkeld en toen vielen de kwartjes. Vol enthousiasme vertelde de man hoe het allemaal in zijn werk ging, maar hij kon niet te lang vertellen zei hij want hij moest weer aan het werk.

Aquaponics is een gesloten ecosysteem waarbij het voedsel niet op aarde maar op hydrocultuur wordt gekweekt. De planten hangen met hun wortels in het water. Het aquaponicssysteem bevat ook een viskwekerij. De voeding voor de planten komt van de vissen die meststoffen uitscheiden. En de planten zuiveren het water dat vervolgens weer teruggaat naar de vissen.

Bij het verlaten van de kas deed de man de deur achter ons dicht en toen zag ik pas het bord “verboden toegang” staan. “O, sorry” zei ik tegen hem. “Geeft niets zei de man, dan had ik de deur maar dicht moeten doen.” Later las ik op de site dat er tegen betaling rondleidingen worden gegeven. Zo die had ik maar mooie even meegenomen. Een brutaal mens heeft de halve wereld zullen we maar zeggen.

Een impressie van Uit je eigen stad:

 

Het wondermiddel der natuur

Het afgelopen jaar heb ik meermalen blogjes geschreven over de kwalijke zaken van gentechnologie. De kracht van de boodschap ligt in de herhaling dus was ik blij dat Zembla weer eens aandacht besteedde aan de macht van de gentechlobby. Als het handelsverdrag (TTIP) tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten daadwerkelijk wordt ingevoerd op de manier zoals het er nu voor ligt, dan kunnen we genetisch gemodificeerd voedsel uit de VS niet meer tegenouden op de Europese markt. Een ernstige zaak waar niet vaak genoeg over gepubliceerd en gepraat kan worden.

RoundUp veldWat is er aan de hand? Je hebt vast wel eens gehoord van Roundup, het wondermiddel voor iedere boer om het onkruid dat de gewassen teistert eenvoudig te bestrijden. Het wordt op de markt gebracht door het Amerikaanse bedrijf Monsanto. Ten eerste kun je er over van mening verschillen wat onkruid is ten tweede de manier waarop dat bestreden moet worden. En als je dan besluit dat met een gif te doen dan kom je al gauw uit bij het wondermiddel Roundup, want het is snel en zeer effectief.

Roundup is niet zo maar een onkruidbestrijdingsmiddel, maar een heel slim bedenksel, een echt wondermiddel dus. Omdat het alle gewassen die ermee behandeld worden dood is het en eigenlijk helemaal niet geschikt voor huis-tuin-keuken gebruik, want het dood ook de gewassen die je wilt laten staan. Hoe kan het dan gebruikt worden bij de bestrijding van onkruid in velden met gewassen?

Vliegtuig spuit pesticidenMonsanto heeft via gentechnologie zaden ontwikkeld die resistent zijn voor de stof glyfosaat, de stof die het middel Roundup bevat. Heel slim natuurlijk, kom er maar op. Want over een veld met soja of mais dat gekweekt is met de speciale zaden van Monsanto kan je rustig Roundup spuiten, alles gaat kapot behalve de genetisch gemodificeerde zaden van Monsanto. En ondanks dat de Roundup evangelisten zeggen dat Roundup niet schadelijk is voor de gezondheid zijn ze niet bereid een glaasje ervan te drinken. Zeg nu zelf: “Wil jij voedsel op je bord dat behandeld is met Roundup?” Ik niet.

De schokkende uitzending van Zembla laat zien wat de gevaren zijn van het gebruik van Roundup , bijvoorbeeld voor zwangeren en jonge kinderen, en hoe nietsontziend de belanghebbers en lobbyisten zijn. Nog belangrijker is te beseffen dat als het handelsverdrag TTIP, waar momenteel druk over onderhandeld wordt, niet heel goed in de gaten gehouden wordt we straks iets op ons bord aantreffen waar we niet blij van worden. Helaas is de transparantie in de onderhandeling ver te zoeken.

Bekijk hier de aflevering van Zembla.

Het zaaiseizoen is gestart

Dit weekend zijn we druk geweest met allerlei voorbereidingen voor het nieuwe tuinseizoen. Van de gesnoeide hazelnoot is zoveel hout af gekomen waardoor heel wat tijd besteed moet worden aan het afvoeren. De dikkere takken zijn goed voor de kachel maar moeten in stukken gezaagd worden. Sommige takken zullen dienst gaan doen als bonenstaak en de rest wordt versnipperd. We hebben inmiddels weer zo’n grote stapel snoeihout dat we op het punt staan om of zelf een houtversnipperaar aan te schaffen of er maar weer eens een te huren. Daar zijn we nog niet over uit.

Snoeien van de hazelaar

Snoeien van de hazelaar

De oprijlaan en het erf moest ook hoognodig onderhanden genomen worden. Hele plaggen met gras hebben zich vastgezet op de stenen. Een lastig karwei om dat weer los en schoon te krijgen. En aan het eind van de winter ligt er onder de heggen zoveel bladeren dat moet gewoon een keer weggehaald worden. De nieuwe komposthoop blijkt een uitkomst. We hoeven daarom niet ver te lopen om de bladeren af te voeren.

Ook de ramen van de grote kas waren toe aan een schoonmaakbeurt. Door groene aanslag leek het net of er een sluier over de ramen hing, waardoor de zon natuurlijk ook een stuk minder kans heeft om binnen te komen. Dus moest ik flink aan de slag. Maar ja hoe doe je dat als je niet overal wil lopen. De aarde en het bodemleven is tot rust gekomen en dat willen we niet verstoren. Maar als een ware ballerina heb ik met heel wat kunst en vliegwerk de klus geklaard, met de nodige spierpijn als gevolg. Alleen het dak aan de buitenkant moet nog, maar dat is lastig, zeker nu de grond zo drassig is.

Het eerste zaaigoed en het scheve watervat

Het eerste zaaigoed en het scheve watervat

Na het soppen van de ramen van de kas heb ik de eerste gewassen uitgezaaid. Vorige week hadden wij al een flinke laag compost in de kas aangebracht, dus nu kon er gezaaid worden. Ik had nog zelf geoogst zaad van afgelopen jaar van paksoi, rucola en pluksla, die kunnen nu onder glas al uitgezaaid worden. Maar ik heb ook nog spinazie, raapstelen en een laatste restje rode eikenbladsla gezaaid. Deze week ga ik nog wat kruiden zaaien voor in de vensterbank. Heerlijk, ik verheug mij nu al op sla met verse kruiden.

Ons watervat naast de kas is wat verzakt dus die moet weer worden rechtgezet. Diverse gangen van dieren hebben het vat een kant op doen hellen. Zodra hij weer op zijn plek staat kan hij weer regenwater gaan opvangen zodat ik het zaaigoed nat kan houden met regenwater. Dat bespaart kraanwater en een loop door de tuin met de gieter.

 

Permacultuur in de praktijk – Dag 364

De eerste permacultuurprojecten zijn ontstaan in droge en geërodeerde gebieden in Australië, waardoor de grond in een paar jaar weer bruikbaar en vruchtbaar zijn geworden. Maar ook in koudere gebieden zijn mooie projecten te vinden zoals van Sepp Holzer in Oostenrijk die een van de grootste voorbeelden van permacultuur heeft uitgerold en waarover ik al op Dag 159 een stukje schreef.

Krameterhof van Sepp Holzer

Krameterhof van Sepp Holzer

Een aantal voorbeelden in Engeland zijn door Malcom Baldwin vastgelegd in een film waarin niet alleen permacultuur in de praktijk wordt getoond met alle verschillende aspecten, maar vooral de impact van het project op de lokale gemeenschap. De ervaring leert dat permacultuurprojecten veel verder reiken dan alleen de productie van voedsel. Het biedt inkomen voor een grote groep mensen en leidt tot meer bedrijvigheid in de gemeenschap.

Permacultuur is een door mensenhanden ontwikkeld systeem. De biodiversiteit is daardoor groter dan in de natuur zelf ontstaat met als voornaamste voordeel dat door de wisselwerking een hogere opbrengst ontstaat. Ook is een kringloopsysteem ontwikkeld waarbij niets verloren gaat en alles in een samenspel tussen flora en fauna wordt benut. De film bevat waardevolle tips.

Het is uitermate belangrijk dat de informatie over permacultuur breed wordt gedeeld omdat door de traditionele landbouw ieder jaar vruchtbare grond verloren gaat. Dus willen we over 50 jaar nog iedereen op deze aarde kunnen voeden dan moeten er maatregelen genomen worden die voor de langere termijn een oplossing zijn.

 

Break the System – Dag 361

Een groep Nederlanders pikt het niet langer dat onze inkomens worden uitgehold, de banen op de tocht staan, onderwijs steeds duurder wordt, de kosten voor de zorg steeds verder oplopen en de schuldenlast niet is weg te werken. Zij nemen actie onder de naam Break the System. Dat deden ze al op 18 oktober 2014 op het Museumplein in Amsterdam. En vandaag voerden ze actie in Den Haag. Aanvankelijk was het Binnenhof de wens maar dat werd niet toegestaan, dus vond de happening plaats op het Malieveld.

Break the SystemDe actie in Amsterdam was mij volledig ontgaan dus toen ik twee weken geleden gevraagd werd om op 27 januari 2015 als spreker over het onvoorwaardelijk basisinkomen op te treden moest ik eerst weten wat voor mensen en initiatief daar achter zat. Na wat onderzoek concludeerde ik dat het wel pluis was, ik kon mij goed kon vinden in de doelstelling, dus nam de uitnodiging aan. Vanmorgen was het zo ver.

In de trein was ik al veel keurige actievoerders tegengekomen. Bij aankomst vanmorgen was er al een enorme politiemacht op de been. Verdekt opgestelde ME-busjes verraden de aanwezigheid van de ME. Ik was er redelijk verbaasd over, zeker gezien het gezelschap dat richting het Malieveld toog. Een gemêleerd gezelschap van jongeren, ouderen, mannen, vrouwen, valide, minder valide, keurig geklede tot zeer opvallend geklede mensen waren op de manifestatie afgekomen. Niet de standaard gasten zoals wij die hebben gezien bij de Occupy beweging, maar gewoon doorsnee burgers.

Ik was redelijk vooraan in de programmering ingedeeld. Mijn praatje werd goed ontvangen. Het filmpje zal binnenkort wel te zien zijn. Voor mij ligt de rechtvaardiging voor het basisinkomen vooral bij het gebrek aan toegang tot het produceren van ons eigen voedsel, datgene waar alles mee begint. Door de industriële revolutie is ons hele voedselsysteem geautomatiseerd en bezitten mensen niet zelf meer de productiemiddelen om te kunnen overleven.

Veel gemoedelijkheid ook

Veel gemoedelijkheid ook. Jolanda en Eline

Het basisinkomen is de vergoeding voor wat de aarde ons oplevert. Iedereen heeft recht op een stukje van de aarde. Gemeten naar de monidale voetafdruk is dat 1,8 hectare per persoon. Omdat wij dit niet allemaal tot onze beschikking hebben moet er een vergoeding tegenover staan om de scheefgroei in onze samenleving te compenseren, zijnde het onvoorwaardelijk basisinkomen (zie mijn blogje op mijn andere blogsite).

Helaas eindigde de manifestatie niet zoals gepland. Een groepje over enthousiastelingen vond het nodig om een mars in te zetten naar het Binnenhof om daar te demonstreren. Daar waren de politie en de ME, die te voet als ook te paard en met busjes klaarstonden, beslist niet blij mee en vormden een cordon om de demonstranten tegen te houden. Op zeker moment liepen de gemoederen hoog op. Nooit eerder heb ik zo iets van zo nabij meegemaakt. Toch bleef ik op veilige afstand, met als nadeel dat ik niet zulke interessante foto’s heb kunnen maken. Zie hier een beperkt overzicht van de dag. Meer foto’s zullen her en der wel opduiken.

Vervolgens werd de manifestatie door de politie namens de burgemeester afgelast en werd iedereen verzocht naar huis te gaan. Wel flauw hoor. Laat de Nederlander zich eindelijk een keer horen wordt de boel gelijk op scherp gezet. Maar ik kan niet ontkennen: het was een enerverende dag.

 

Waarom is ons voedsel zo duur? – Dag 360

In mijn blogje van vorige week vertelde ik over de redenen waarom ik mijn eigen voedsel produceer. Vandaag stuurde iemand mij een linkje toe naar een onderzoek dat gedaan is naar de werkelijke kosten van voeding uitgevoerd in de UK. Ik kan wel zeggen dat ik een idee had dat het niet goed zat met onze voedselvoorziening en onze verbondenheid met voeding, maar dat het zo erg is had ik niet verwacht.

Voedselindustrie NEFVolgens de onderzoekers van de onafhankelijke “think-and-do-tank” New Economic Foundation (NEF) draagt een succesvol voedselsysteem bij aan ons welzijn, kent een sociale rechtvaardigheid en levert een positieve bijdrage aan het milieu. De doelstelling van de NEF is het doen van onderzoek teneinde de kwaliteit van leven te verbeteren op alle denkbare gebieden. Helaas kwam men tot een aantal ontnuchterende conclusies ten aanzien van de voedselindustrie:

  • Het is geen duurzaam systeem en heeft een negatieve impact op het milieu ter grootte van 6,3-7,9% van de totale prijs van voeding;
  • De voedselproductie is enorm energie-intensief en inefficiënt, om 1 calorie te produceren worden 8 calorieën verbruikt;
  • De banen in de voedselindustrie zijn slecht en laagbetaald;
  • Het systeem is complex en hoogst ondoorzichtig;
  • Het land dat gemoeid is met de productie van voedsel is voor slechts 0,25% in handen van de burgers;
  • De enorme prijsschommelingen treffen vooral de armste gezinnen.

Naast het efficiënter en transparanter maken van het systeem is het ook zaak om onze relatie met voeding te verbeteren. Toch zijn de onderzoekers optimistisch omdat er ook goede voorbeelden te vinden zijn waar de totale industrie notie van zou moeten nemen, zoals:

  • Kleinschalige productie;
  • Circulair systeem voor grondstoffen en hulpbronnen;
  • Focus op lokale productie waardoor de supply chain wordt verkort;
  • Verbeteren van sociale zekerheid van werknemers;
  • Hoogwaardige voedselproductie met oog voor het milieu;
  • Meer en betere samenwerking in de gehele sector waardoor een win-win situatie ontstaat.

Een gezamenlijke inspanning van overheid, voedselindustrie en consumenten kan leiden tot een goedkoper en gezonder systeem, waar zowel de mens, de planeet als de welvaart beter van wordt.

Het volledige rapport is hier te downloaden.