Wat de boer niet kent…..

Inmiddels woon ik al weer 13 jaar op het Betuwse platteland. Ik voel mij hier helemaal thuis. Toch is het leven hier niet altijd makkelijk. De cultuur is anders dan wat ik gewend ben. Ik ben opgegroeid in en om Amsterdam en kan mijn afkomst niet verbloemen. Als ik het ergens niet mee eens ben of als ik iets wil weten dan ga ik het gesprek aan of vraag er naar. Helaas wordt dat hier niet altijd op prijs gesteld.

Foto: Studio Baard

Foto: Studio Baard

De cultuur van de Betuwe is dat je elkaar met rust laat en niemand aanspreekt op zijn of haar gedrag, hoe verkeerd die ook is. Als dat gebeurt dan gaan de luiken dicht, stokt elke vorm van communicatie en heb je er een vijand bij. Heel jammer vind ik dat want ik geloof in transparantie en dialoog. Zelfs als ik dit bespreekbaar maak wordt er gekeken alsof men water ziet branden. Mensen zijn zich hier totaal niet van bewust.

Vernieuwing is ook niet iets waar de gemiddelde Betuwenaar warm voor loopt. Zoals het altijd gegaan is ging toch goed, dus waarom zullen wij het anders doen? Dus als je zoals ik iets wilt veranderen dan wordt dat met argusogen bekeken en bekritiseerd. Zo ook mijn permacultuurproject. Ik hoor mijn omgeving denken: “Wat weet zij daar nu van?” Misschien wel omdat “ik niet van hier ben” of is het omdat ik uit de stad kom. Maar wat de meesten niet weten is dat ik uit een boerenfamilie kom en er heel wat van af weet.

Al mijn hele leven ben ik geconfronteerd met het agrarische leven en heb ik zelf een passie voor de natuur. Je leest eens een artikel in de krant of een tijdschrift, kijkt filmpjes op internet, slaat er een boek op na en gebruikt je boerenverstand. Juist omdat ik niet zelf groot gebracht ben op het platteland zie ik ook hoe zaken anders zouden kunnen. Daar heb ik in mijn familie ook geregeld boeiende gesprekken over gevoerd. Maar iemand die zijn hele leven niet anders gewend is overtuig je niet zo snel, weet ik uit ervaring.

Wat ik echter uitermate hinderlijk vind is dat de mensen hier in mijn omgeving zich wel met mijn project denken te moeten bemoeien. Daarmee laat men een zeer intolerante houding zien, vooral naar mensen die “niet van hier” zijn. Onbekend maakt onbemind dat is wel duidelijk. Allerlei spreekwoorden zijn hier van toepassing en komen niet voor niets uit de agrarische sector. Inmiddels ben ik wel gewend dat mijn vooruitstrevende ideeën niet altijd worden gewaardeerd. Ik had al de grootste moeite mijn man, ook een geboren Betuwenaar, te overtuigen van de waarde van permacultuur. Gelukkig is hij nu om en misschien nog wel een grotere voorstander dan ikzelf. Hij ziet de waarde er inmiddels ruimschoots van in, nu de rest van mijn omgeving nog.

Groen, groener, groenst – Dag 19

Vanmorgen werd mij gevraagd hoe ik tot deze blog cq dit project gekomen ben. En eigenlijk is ook dat wel leuk om te vertellen. Met de kerst gingen wij een dagje statten. Dat doen wij niet vaak alleen als het hoognodig is en onze snelgroeiende jongens weer wat passende kleding nodig hebben. Een bezoekje aan de grote warenhuizen zit daar ook altijd bij en vooral de boeken- en tijdschriftenafdeling is daarbij favoriet, althans bij mijn man en mij (onze jongens lezen niet zo veel!). In de bak met uitverkoopjes trof ik het boek “Groen, groener, groenst” aan van de jonge Canadese journalist en schrijfster Vanessa Farquharson. Zelf ben ik ook altijd met vergroening bezig, de titel sprak tot de verbeelding dus ging mee naar huis.

Sleeping nackedHet boek van Vanessa Farquharson was niet zomaar een boek, maar weerslag van haar project uit 2007 om in 365 dagen haar leven een stukje groener te maken. Om dit te bereiken schreef ze iedere dag een blogje op de speciaal daarvoor opgezette website. Haar actie resulteerde uiteindelijk in de verkoop van haar auto en het uitzetten van haar koelkast, niet omdat ze geen geld meer had maar uit het oogpunt van duurzaamheid. Het boek liet mij ook na de kerstvakantie niet meer los en bleef maar door mijn hoofd spoken. “Dat zou ik ook moeten doen” dacht ik bij mijzelf.

Al sinds 2008 schrijf ik op mijn eigen blog, maar dat blijft beperkt tot ongeveer 2 blogjes per maand, omdat het best wat tijd kost. Ik probeer namelijk stukjes met enige diepgang te schrijven en doe daar wat onderzoek voor. Misschien moet ik dit ook oppakken en iedere dag een kort en luchtiger stukje schrijven over een specifiek onderwerp, in plaats van de wat langere verhandelingen (dan leest mijn vader ze misschien ook, want die vind mijn schrijverij te lang).

Ik woon landelijk en ben in bezit van wat grond dat door de buren gebruikt wordt om hun paarden op te laten lopen en om gras te oogsten. Wij hebben er geen omkijken naar, maar de laatste jaren begint het steeds meer te kriebelen en wil ik eigenlijk wel zelf aan de slag om er iets zinnigs mee te doen om wellicht zelfvoorzienend te worden. Mijn man ziet er eigenlijk niet zoveel in, hij is hier opgegroeid en zijn vader had een boerenbedrijf, het is altijd zo geweest zoals het nu is. En veranderen kan dan lastig zijn.

Al een aantal jaren heb ik plannen die verder gaan dan mijn moestuin, maar op de een of ander manier lukt het niet om ermee aan de slag te gaan. Dus heb ik na wat nachtjes wakker liggen de knoop doorgehakt en mijn voornemen kenbaar gemaakt en ben ik mijn bijbehorende blog gestart. Een kans om er mee aan de slag te gaan, met een mooie stok achter de deur. En niet voor niets, want mijn man wordt steeds enthousiaster. Kijk daar was het om te doen!

Uit de klei getrokken

Waarom deze titel? Omdat ik op kleigrond woon en omdat ik mijn delicate comfortabele kantoorleven deels inlever voor de weerbarstige natuur en het boerse bestaan op het platteland.

Veranderen gaat niet vanzelf, het is net als werken op de klei een traag, moeizaam en zwaar proces. Van nature is klei heel vruchtbaar. Klei is dus de ideale voedingsbodem om iets te laten groeien. Het is nu zaak om de klei de juiste aandacht te geven zodat het verwerkbaar wordt. Dat betekent lucht brengen in de kleilaag zodat het doordringbaar en toegankelijk wordt.

Uit de klei getrokken heeft ook de betekenis van op een boerse manier iets kenbaar maken, zonder etiquette en zonder rekening te houden met wat gangbaar is. Willen we iets veranderen dat moeten we wel eens als een olifant door de porseleinkast banjeren. Ik wil een verandering tot stand brengen en dat zal niet altijd vanzelf gaan. Vandaar de titel: Uit de klei getrokken.

Doe je met me mee?

Wees de verandering

Wees de verandering die je in de wereld wilt zien! – Mahatma Gandhi

Klaar voor de uitdaging

Ik weet niet echt of ik er al klaar voor ben, maar als ik vandaag niet in actie kom dan ben ik zeker niet klaar om op 1 februari 2014 met mijn uitdaging van start te gaan. Wat ga ik doen? Het is mijn ambitie om de wereld een beetje mooier te maken, te beginnen bij mijzelf. Daarom neem ik mij voor om in 365 dagen het zicht te hebben om een zelfvoorzienend leven te gaan leiden. Om mijzelf in beweging te zetten en te houden schrijf ik iedere dag een blogje op deze site met de vorderingen van mijn acties en mijn zoektocht naar een zelfvoorzienend bestaan.

Zelfvoorzienend leven

Wat is het allerbelangrijkste om te kunnen leven? Water, gezonde lucht en voedsel natuurlijk. Maar er is natuurlijke meer dan dat, een dak boven je hoofd om veilig te kunnen slapen, kleding om je lichaam warm te houden, energie om warm te blijven en om het voedsel te kunnen bereiden. Mobiliteit is ook belangrijk zodat we nog eens ergens kunnen komen. Maar in deze moderne samenleving kunnen we bijna niet meer bestaan zonder een telefoon en internet. Dat zijn inmiddels eveneens eerste levensbehoeften geworden waardoor wij ons kunnen verbinden met anderen en de rest van de wereld. Ook belangrijk is spelen, ontspannen en leren en dat houdt niet op bij het kind zijn.

Waar ga ik over schrijven

Ik start op 1 februari aan het begin van het moestuinseizoen en neem jou als lezer mee in de activiteiten die ieder seizoen moeten plaatsvinden om voedsel te produceren. Daarnaast ga ik op zoek naar de geheimen van permacultuur en de biodynamische landbouw. Ik combineer mijn eigen ervaring met de hindernissen en uitdagingen die ik dagelijks tegenkom. Daarnaast deel ik alle tips die ik van mensen om mij heen ontvang. Ook roep ik jou – lezer – op om mij daarbij te helpen. Dus naast het lezen van deze blog daag ik jou uit om mee te doen en mij te helpen.

Speciale aandacht voor kinderen en natuur

Tijdens mijn 365 dagenproject wil ik speciale aandacht vragen voor kinderen en de natuur. Ik zet mij in om meer kinderen in aanraking te brengen met tuinieren. Dat wil ik doen door het bevorderen van schooltuinen waar kinderen zelf leren hun eten te verbouwen. Help je mee!