En weer ligt glyfosaat onder vuur

Zembla had afgelopen woensdag 24 februari 2016 weer een meesterlijke uitzending. De documentaire was geheel gewijd aan glyfosaat, het onkruidbestrijdingsmiddel van de firma Monanto. Schokkende feiten kwamen boven tafel over de gevolgen van het gif op de mens. De bewijzen dat glyfosaat het DNA van mensen kan veranderen en kanker kan veroorzaken stapelen zich op. Nog schokkender zijn de tegenargumenten van de belanghebbenden. Ik vraag mij af of zij bereid zijn een glaasje glyfosaat te drinken als het toch niet aanwijsbaar gevaarlijk is voor de volksgezondheid.

RoundUp bijna uitverkocht

RoundUp bijna uitverkocht

De volgende dag krijgt de uitzending van Zembla nog meer gewicht als de Duitse media met bewijzen naar buiten komt dat er hoeveelheden glyfosaat in de Duitse bieren zijn aangetroffen. Kom je aan de Duitse bieren dan heb je reuring in de tent. Het Reinheitsgebot is heilig als het om Duits bier gaat. Maar toch nemen de Duitsers geen actie omdat de wetenschap zegt dat je minstens 1000 liter bier gedronken moet hebben voor je er last van krijgt. Het ligt er dus maar aan hoeveel bier je drinkt. Ik laat het voorlopig aan mij voorbij gaan.

Het is niet de eerste keer dat ik in mijn blogje ageer tegen het gebruik van bestrijdingsmiddelen in het algemeen en RoundUp in het bijzonder. Een onkruidverdelger als RoundUp is tot daar aan toe als het maar gebruikt wordt voor plantengroei die je niet wilt hebben. Maar de kwalijke praktijken van bedrijven als Monsanto die gewassen zodanig manipuleren dat ze resistent worden voor glyfosaat, het hoofdbestanddeel van RoundUp, is de omgekeerde wereld. Je ziet wat er van komt.

Is het gek dat als je glyfosaat over gewassen sproeit om onkruid te bestrijden dat tussen de gewassen groeit en dat er dan sporen van het gif op het gewas terecht komen? Nee toch? Een kind kan dat bedenken. Wij zijn groot geworden met bestrijdingsmiddelen. Dat we nog leven is een wonder. Als ik vroeger ergens een appeltje van een boom plukte was de eerste gang naar de kraan om het schoon te wassen alvorens het op te peuzelen. Zelfs al kwamen de appeltjes uit de winkel.

En weer wegen materiële (geldelijke) belangen zwaarder dan de menselijke belangen. Daar word ik altijd diep en diep treurig van. Daarom gebruik ik zelf geen enkel bestrijdingsmiddel om te voorkomen dat het in mijn eigen voedselketen terecht komt. Bij mij mag onkruid gewoon onkruid zijn. En trouwens wat is eigenlijk onkruid? Iets dat nergens toe dient omdat je het niet kunt eten? Ik heb goed nieuws: de meeste gewassen die wij als onkruid bestempelen is door de mens te eten, zoals de brandnetel en zelfs de berenklauw, om maar eens wat te noemen. En anders leven er wel dieren van, die hebben toch ook recht om te bestaan?

Bekijk hier de aflevering van Zembla over glyfosaat.

Een plastic tuinstoel ligt zwaar op de maag

20 – 23 januari 2016 vond in Davos het jaarlijkse World Economic Forum (WEF) plaats, waar wereldleiders praten over de gevolgen van snel veranderende wereld en hoe daarop in te spelen. Vooral nieuwe technologie zal de wereld de komende vijf jaar drastisch veranderen met grote gevolgen onder andere voor de werkgelegenheid en het milieu.

World Economic ForumVan Gelijk met het begin van het WEF stond er een artikel in de krant dat in 2050 de oceanen waarschijnlijk meer plastic dan vis zullen bevatten. Heftig natuurlijk zo’n uitspraak. Maar na een paar dagen werd deze uitspraak ontzenuwd. Het Ellen McArthur Foundation had in haar rapport wat ongefundeerde aannames gedaan waardoor de uitspraak iets genuanceerder bleek te zijn. Alleen als de oceanen drastisch worden leeggevist – wat bij ongewijzigd beleid binnen de mogelijkheden ligt – zullen de cijfers uit het rapport in de buurt komen van de uitspraak. Er staat ons dus nog wat te doen.

Al jaren probeer ik te leven zonder plastic omdat veel ervan in de natuur terechtkomt met vaak dramatische gevolgen voor dieren. Vooral de plastic soep in de oceanen baart milieuorganisaties en dierenbeschermers zorgen. We staan er onvoldoende bij stil dat ieder plastic zakje dat we per ongeluk laten wegwaaien vroeg of laat de oceaan bereikt en een niet-afbreekbare massa tot gevolg heeft. Daarom ben ik blij met de maatregel dat winkels per 1 januari 2016 geen plastic zakjes meer mogen uitgeven (niet gratis althans). Zelf weiger ik al jaren de plasticzakjes in de winkels. In iedere handtas heb ik een opvouwbare boodschappentas voor onverwachte aankopen.

Woodridge, IL, USA --- Sperm Whale --- Image by © Denis Scott/Corbis

Potvis © Denis Scott/Corbis

Deze maand spoelden er potvissen aan op de Nederlandse kust. De nog levende potvissen stierven op of nabij het strand. In een interview vroeg een journalist aan de onderzoeker die de potvissen ging ontleden wat hij zoal aantrof in potvissen. “Vooral veel plastic”, was het antwoord van de onderzoeker. Maar het meest vreemde dat hij ooit tegenkwam in de maag van een potvis was een complete plastic tuinstoel. Dus als je een tuinstoel mist is die op te halen bij het onderzoekscentrum. Maar let er dan wel een beetje op dat hij niet weer wegwaait.

De meest extreme uitspraken blijven hangen en daar gaat het om willen we de aandacht ergens op vestigen. Of het nu werkelijk zo is dat “in 2050 meer plastic dan vis in de oceanen zwemt” of dat er “potvissen gevangen worden met een compleet tuinstel in hun maag” of dat het wat genuanceerder ligt, als we er maar van doordrongen zijn dat we zuinig moeten zijn op onze aarde. Daar gaat het om!

 

Plastic soep

Willen we iets veranderen aan ons gedrag of levensstijl dan is het heel effectief om bij kinderen te beginnen. Hoewel ik behoorlijk milieubewust ben hebben mijn kinderen mij door de jaren heen toch geregeld ergens op gewezen waar ik mij eigenlijk helemaal niet van bewust was. Als de school er op een ludieke aanstekelijke manier mee omgaat dan blijft het hangen en komen ze thuis met de verhalen.

Vogel vol plastic

Vogel vol plastic

Zo gaf ik onlangs weer een gastles op de plaatselijke basisschool over duurzaamheid. Altijd leuk om te doen. Ik vertel dan ook over de afvalberg die we met z’n allen produceren. Vandaag was het kinderprogramma Klokhuis goed bezig met het onderwerp “Zwerfafval”. Een groepje kinderen ging onder leiding van een milieudeskundige op zoek naar zwerfafval op het strand. Een berg vol afval waaronder veel plastic was het resultaat. Vooral touwen, doppen van flessen en ballonnen met plastic draad eraan worden veel gevonden.

Plastic op het strand

Plastic op het strand

Plastic is funest voor het milieu. Plastic valt heel langzaam uiteen in hele kleine stukjes die uiteindelijk ergens in de maalstromen van de oceanen worden meegezogen totdat er een plastic soep ontstaat van enorme omvang. Dieren zien het verschil niet tussen plankton, een visje of iets anders eetbaars en plastic. Op internet zijn veel foto’s te vinden van dieren die het eten van plastic niet overleefd hebben. Heel treurig om te zien.

Gelukkig is er geregeld aandacht voor de plastic afvalberg die we met z’n allen produceren, maar het kan altijd beter. Iedereen heeft daar zijn eigen verantwoordelijkheid in. De producent die minder plastic moet verwerken, de consument die minder plastic moet kopen en de onverantwoordelijke burger die zijn plastic niet zomaar op straat moet achterlaten. En als we er geregeld bij stil staan helpt dat mee om de afvalberg te verkleinen en de plastic soep te verminderen. We kunnen er allemaal wat aan doen.

Hier kun je de aflevering van Klokhuis bekijken.

 

Niets veranderlijker dan het weer

Als je dicht bij de natuur leeft ervaar je de veranderingen die zich in de natuur voordoen veel intensiever. Heel lang woonde ik in de stad en had ik niet zo in de gaten hoe het weer was. Tuinieren deed ik op kleine schaal en jarenlang vanaf een balkon. Maar nu levend op het platteland met mijn eigen moestuin ervaar ik dat ieder jaar weer anders is.

Knotwilg planten

Knotwilg planten

Al jaren valt er steeds meer regen waardoor wij de dakgoten hebben moeten verbreden omdat de tuin gewoon weggespoeld werd door de fikse regenbuien. Ook de wind is veel krachtiger en kan soms rondom ons huis verraderlijk zijn. In de februaristormen kan je bij ons gewoon tegen de wind in hangen, zo gaat het tekeer. In de loop der jaren zijn er al heel wat ramen van de schuur en de kassen gesneuveld door het onstuimige weer.

Toch is dit jaar weer heel anders dan de achterliggende paar jaar. We hebben dit voorjaar veel minder regen. Alles is wel groen, maar als je goed kijkt zitten er grote scheuren in de grond van de droogte. Vooral op plekken waar de mollen tekeer gegaan zijn is het goed te zien. Ook is onze watertank nagenoeg leeg. Maar het heeft een heel groot voordeel: er zijn dit jaar veel minder slakken. En dat is goed nieuws. De afgelopen jaren waren de slakken een ware plaag en liep ik iedere ochtend en avond met mijn emmertje door de moestuin om slakken te vangen. Dat is nu bijna niet meer nodig. Alles wat ik nu aanplant heeft gewoon de kans om te groeien.

De wind echter is onstuimiger dan ooit. Al maandenlang stormt het hier geregeld. De knotwilgen die we begin mei hebben aangeplant staan allemaal in de stormhouding. Wij zijn benieuwd hoe ze het gaan doen. Er palen bij zetten is onbegonnen werk, dus laten we de natuur gewoon haar gang gaan.

Niet alleen bij ons zijn de stormen heviger ook in andere delen van de wereld. Op dit moment is in Texas een grote overstroming en zijn de ergste stormen ooit geregistreerd. Ik ben al jaren overtuigd dat de natuur drastisch aan het veranderen is en dat de mens daarvoor verantwoordelijk is, hoewel een groep wetenschappers dat blijft ontkennen. Daarom behandel ik de natuur met respect en probeer mijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden. Alle kleine beetjes helpen.

 

Het wondermiddel der natuur

Het afgelopen jaar heb ik meermalen blogjes geschreven over de kwalijke zaken van gentechnologie. De kracht van de boodschap ligt in de herhaling dus was ik blij dat Zembla weer eens aandacht besteedde aan de macht van de gentechlobby. Als het handelsverdrag (TTIP) tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten daadwerkelijk wordt ingevoerd op de manier zoals het er nu voor ligt, dan kunnen we genetisch gemodificeerd voedsel uit de VS niet meer tegenouden op de Europese markt. Een ernstige zaak waar niet vaak genoeg over gepubliceerd en gepraat kan worden.

RoundUp veldWat is er aan de hand? Je hebt vast wel eens gehoord van Roundup, het wondermiddel voor iedere boer om het onkruid dat de gewassen teistert eenvoudig te bestrijden. Het wordt op de markt gebracht door het Amerikaanse bedrijf Monsanto. Ten eerste kun je er over van mening verschillen wat onkruid is ten tweede de manier waarop dat bestreden moet worden. En als je dan besluit dat met een gif te doen dan kom je al gauw uit bij het wondermiddel Roundup, want het is snel en zeer effectief.

Roundup is niet zo maar een onkruidbestrijdingsmiddel, maar een heel slim bedenksel, een echt wondermiddel dus. Omdat het alle gewassen die ermee behandeld worden dood is het en eigenlijk helemaal niet geschikt voor huis-tuin-keuken gebruik, want het dood ook de gewassen die je wilt laten staan. Hoe kan het dan gebruikt worden bij de bestrijding van onkruid in velden met gewassen?

Vliegtuig spuit pesticidenMonsanto heeft via gentechnologie zaden ontwikkeld die resistent zijn voor de stof glyfosaat, de stof die het middel Roundup bevat. Heel slim natuurlijk, kom er maar op. Want over een veld met soja of mais dat gekweekt is met de speciale zaden van Monsanto kan je rustig Roundup spuiten, alles gaat kapot behalve de genetisch gemodificeerde zaden van Monsanto. En ondanks dat de Roundup evangelisten zeggen dat Roundup niet schadelijk is voor de gezondheid zijn ze niet bereid een glaasje ervan te drinken. Zeg nu zelf: “Wil jij voedsel op je bord dat behandeld is met Roundup?” Ik niet.

De schokkende uitzending van Zembla laat zien wat de gevaren zijn van het gebruik van Roundup , bijvoorbeeld voor zwangeren en jonge kinderen, en hoe nietsontziend de belanghebbers en lobbyisten zijn. Nog belangrijker is te beseffen dat als het handelsverdrag TTIP, waar momenteel druk over onderhandeld wordt, niet heel goed in de gaten gehouden wordt we straks iets op ons bord aantreffen waar we niet blij van worden. Helaas is de transparantie in de onderhandeling ver te zoeken.

Bekijk hier de aflevering van Zembla.

Waarom is ons voedsel zo duur? – Dag 360

In mijn blogje van vorige week vertelde ik over de redenen waarom ik mijn eigen voedsel produceer. Vandaag stuurde iemand mij een linkje toe naar een onderzoek dat gedaan is naar de werkelijke kosten van voeding uitgevoerd in de UK. Ik kan wel zeggen dat ik een idee had dat het niet goed zat met onze voedselvoorziening en onze verbondenheid met voeding, maar dat het zo erg is had ik niet verwacht.

Voedselindustrie NEFVolgens de onderzoekers van de onafhankelijke “think-and-do-tank” New Economic Foundation (NEF) draagt een succesvol voedselsysteem bij aan ons welzijn, kent een sociale rechtvaardigheid en levert een positieve bijdrage aan het milieu. De doelstelling van de NEF is het doen van onderzoek teneinde de kwaliteit van leven te verbeteren op alle denkbare gebieden. Helaas kwam men tot een aantal ontnuchterende conclusies ten aanzien van de voedselindustrie:

  • Het is geen duurzaam systeem en heeft een negatieve impact op het milieu ter grootte van 6,3-7,9% van de totale prijs van voeding;
  • De voedselproductie is enorm energie-intensief en inefficiënt, om 1 calorie te produceren worden 8 calorieën verbruikt;
  • De banen in de voedselindustrie zijn slecht en laagbetaald;
  • Het systeem is complex en hoogst ondoorzichtig;
  • Het land dat gemoeid is met de productie van voedsel is voor slechts 0,25% in handen van de burgers;
  • De enorme prijsschommelingen treffen vooral de armste gezinnen.

Naast het efficiënter en transparanter maken van het systeem is het ook zaak om onze relatie met voeding te verbeteren. Toch zijn de onderzoekers optimistisch omdat er ook goede voorbeelden te vinden zijn waar de totale industrie notie van zou moeten nemen, zoals:

  • Kleinschalige productie;
  • Circulair systeem voor grondstoffen en hulpbronnen;
  • Focus op lokale productie waardoor de supply chain wordt verkort;
  • Verbeteren van sociale zekerheid van werknemers;
  • Hoogwaardige voedselproductie met oog voor het milieu;
  • Meer en betere samenwerking in de gehele sector waardoor een win-win situatie ontstaat.

Een gezamenlijke inspanning van overheid, voedselindustrie en consumenten kan leiden tot een goedkoper en gezonder systeem, waar zowel de mens, de planeet als de welvaart beter van wordt.

Het volledige rapport is hier te downloaden.

15 redenen om zelf voedsel te verbouwen – Dag 355

Al sinds ik de gelegenheid heb kweek ik mijn eigen voedsel. Voor mij is dat iets heel vanzelfsprekends maar ik merk dat dit voor veel mensen helemaal niet het geval is. Daar krijg ik vragen over en opmerkingen als: “Je bent goedkoper uit als je het in de winkel haalt”. Dit laatste is niet het geval, althans niet als je het alleen in geld uitgedrukt. Wij zijn goedkoper uit met onze moestuin dan wanneer we alles in de winkel aanschaffen. En dat is nog maar één reden waarom we het zelf verbouwen. Maar betrek je het aantal arbeidsuren erbij dan is voedsel uit de winkel goedkoper. En zeg nu zelf welke hobby kost geen tijd?

Oogst 2012

Oogst 2012

Als er weer eens wat mislukt in de moestuin of als het harde werk tegenstaat dan denk ik wel eens: “Volgend jaar doe ik even helemaal niets”. Maar zodra het seizoen weer voor de deur staat dan begint er een oergevoel te ontstaan, een soort drang wat niet meer tegen te houden is en dan moet ik weer aan de slag. Misschien dat die oerdrang wegvalt zodra ik geen tuin meer heb, maar nu is er geen ontkomen aan. En het is zo heerlijk om een hobby te hebben waar je een goed gevoel bij krijgt.

15 redenen waarom ik mijn eigen voedsel kweek:

  1. Ik wil gezonde, eerlijke, pure, milieuvriendelijke voeding;
  2. Ik wil weten waar mijn voedsel vandaan komt;
  3. Ik wil voedsel dat niet gemanipuleerd (GMO) is en niet behandeld met pesticiden en kunstmest;
  4. Ik wil minder energie verbruiken om de aarde te sparen;
  5. Ik wil niet afhankelijk zijn van olie om mijn voedsel te kweken;
  6. Ik wil onbewerkte voedsel, zonder e-nummers en kleurstoffen;
  7. Ik wil voedsel met zo min mogelijk suiker, zout en vet;
  8. Ik wil geen “zo lang mogelijk houdbare” voeding;
  9. Ik wil niet meedoen aan de verindustrialisering van ons voedsel;
  10. Ik wil niet dat winst boven gezondheid gaat;
  11. Ik wil voedsel waar voldoende energie uit gehaald kan worden;
  12. Ik wil voedsel waar geen marketingcampagne voor nodig is;
  13. Ik wil geen dierenleed veroorzaken;
  14. Ik wil eten wat de natuur en de seizoenen te bieden heeft;
  15. Ik wil voeding bij de hand hebben.

 

 

Gemeente Buren, dat kan groener! – Dag 340

Net voor het kerstreces ontvingen wij de beslissing ten aanzien van ons bezwaar over de stookontheffing van snoeihout bij ons aan de overkant. Terecht dat de heer Van der Linden, de eigenaar van het voormalige cultuurerfgoed, TE VROEG de fik gestoken heeft in de brandstapel van snoeihout, anders had hij de oogst van dit jaar wel op zijn buik kunnen schrijven.

Om even het geheugen op te frissen wat hier aan vooraf ging. Op 7 maart 2014 werden wij zeer vroeg wreed uit onze slaap opgeschrikt door kettingzagen. Wat bleek: de schitterende oude hoogstam kersenboomgaard bestaande uit 75 enorme bomen werd rucksichtslos omgezaagd. Het typisch Betuwese cultuurerfgoed, waarvoor in het voorjaar mensen uit de wijde omtrek naar toe kwamen om foto’s te maken, moest plaats maken voor een gewas (mais) met een hogere opbrengst.

Wij weten nu hoe het voelt als bulldozers en kettingzagen het Amazonegebied intrekken om bomen te kappen. Angstaanjagend. Niet tegen te houden. Wat achter bleef was een destructief en kaal landschap met een enorme berg snoeiafval. De bruikbare delen waren inmiddels afgevoerd.

In april stond er in de krant een aanvraag voor het verlenen van een stookontheffing. Na de teleurstelling van de kap van zo’n mooie boomgaard was men ook nog van plan om de metershoge berg snoeiafval voor onze deur in de openlucht te gaan verbranden. Dit ging mij echt te ver omdat er voldoende alternatieven zijn die goed zijn voor mens, dier en milieu. De klimaatverandering is nu al nagenoeg niet meer omkeerbaar. Ik had gedacht dat de bestuurders van de gemeente Buren wel wijzer waren en meer begaan met haar inwoners, het milieu, haar imago als groene gemeente en de toekomstige generaties.

Dus hebben wij bezwaar aangetekend met de nodige argumenten, zoals verwoord in mijn blogje van 7 april. Maar gelukkig heeft de heer Van der Linden vriendjes op het gemeentehuis dus was nog dezelfde dag ons bezwaarschrift uitgelekt. Na sluitingstijd van het gemeentehuis heeft men gewoon ZONDER vergunning de fik erin gestoken. Gedane zaken nemen immers geen keer! De vriendjes op het gemeentehuis wisten blijkbaar dat een procedure enkele maanden in beslag zou nemen.

Deze zomer keken wij aan tegen onooglijke armetierige maisplanten. De opbrengst zal niet hoog geweest zijn en werd in ieder geval ook nog eens teniet gedaan door de fikse boete die de heer Van der Linden heeft mogen ontvangen voor het stoken zonder vergunning. Gevoel van gerechtigheid maakt echter geen plaats voor gevoel van teleurstelling over het beleid van de gemeente Buren. Dit kan anders. Dit kan groener en milieuvriendelijker!

 

De verrassende eigenschap van Sojamelk – Dag 339

Dat mijn zoon toch wel gevoelig is voor mijn argumenten over gezonde voeding blijkt uit het feit dat hij de laatste paar weken toch minder melk is gaan drinken. Het was ook te gek, hij dronk in z’n eentje wel een liter melk per dag. Hij begint zijn dag nu met muesli en de cornflakes blijven daardoor ook onaangeroerd. We halen nu bijna meer sojamelk in huis dan gewone melk. Dat scheelt een hoop ruimte in de koelkast en een hoop gesjouw vanuit de supermarkt.

Soja

Soja, sojamelk en sojabonen

Inmiddels heb ik ook uitgeprobeerd of het maken van kefir op basis van sojamelk mogelijk is. En ja hoor het werkt en tot onze verrassing smaakt het nog lekker ook. Het is iets zoeter van smaak. Nu hopen we dat de kinderen het ook gaan drinken, dat is weer een volgende hobbel om te nemen. Toch lees ik weer allerlei berichten dat sojamelk ook niet goed is. Dus duik ik daar maar eens in.

Wat is sojamelk eigenlijk? Sojamelk komt uit China en wordt gemaakt van sojabonen die geweekt worden in water en daarna gemalen. Het bevat ongeveer dezelfde hoeveelheid proteïne als koemelk. Sojamelk bevat geen lactose waardoor mensen met koemelkallergie, wat meestal neer komt op lactose-intolerantie, wel sojamelk kunnen drinken. Omdat het uit planten gemaakt is wordt het veelal gedronken door vegetariërs en/of veganisten.

Het wonderlijke is dat wij sojamelk gebruiken afkomstig uit China en de Chinezen kopen bij ons de melkpoeder van koemelk. Lang leve de wereldhandel. Overigens mag de term sojamelk helemaal niet gebruikt worden want dat is voorbehouden aan ‘echte’ melk. Kijk maar op het pak daar zie je alleen ‘Soya’ of ‘Soja’ staan of de term ‘Sojadrink’ wordt gebruikt.

Zoals we zelf al hebben geconstateerd is sojamelk zoeter dan koemelk. Sojamelk wordt bereid met suiker om de smaak van bonen te verhullen. Daarom wordt diabetici aangeraden om niet teveel sojamelk te drinken. Daarentegen bevat sojamelk geen verzadigd vet waardoor het juist weer goed past in een vetarm dieet. Vanuit milieuoogpunt is er nogal wat kritiek op de productie van soja, dat zou minder goed zijn voor het milieu dan wordt gedacht. Er wordt namelijk nog altijd teveel oerwoud gekapt om soja te produceren.

Er zijn mensen die koemelk niet verdragen, maar er zijn ook mensen die weer niet tegen sojamelk kunnen. Dus is het belangrijk zelf uit te vinden wat het beste bij jouw voedingspatroon past. Of sojamelk nu wel of niet gezond is kan ik niet goed achterhalen. Daarover zijn de meningen verdeeld. Afwisseling is sowieso goed. Het is altijd belangrijk om gevarieerd te eten, dus dat geldt ook voor het gebruik van soja en sojamelk. Vooral het eten van zoveel mogelijk verse producten is belangrijk als ook zo min mogelijk voeding dat een bewerking heeft ondergaan. Maar ondertussen zijn wij blij met kefir van soja ter afwisseling.

 

Mijn leukste verjaardagscadeautje – Dag 308

Omdat ik alles al heb zeg ik altijd dat ik geen uitgebreide cadeaus voor mijn verjaardag hoef. Het is de gedachte die telt niet de grootte of de waarde. Het leukste cadeautje dat ik deze week voor mijn verjaardag kreeg was van mijn jongste zoon. Hij had allerlei kleine cadeautjes gekocht, maar een sprong er qua originaliteit bovenuit. Hij had daarbij heel goed nagedacht wat ik leuk maar vooral ook nuttig zou vinden. “Mam, speciaal voor jou en het milieu!” zei hij erbij.

Gelijk had hij. Zie hier het resultaat een opvouwbare boodschappentas die je heel makkelijk meeneemt en klein genoeg is om ongemerkt in je handtas te stoppen, om te gebruiken als het nodig is zodat het plastic tasje van de winkel overbodig wordt. Inmiddels heb ik in iedere handtas wel een of twee van die tasjes zitten. Ik roep iedereen op hetzelfde te doen. Ze zijn inmiddels overal te koop in allerlei verschillende soorten en kleuren. Doe mee help het milieu en gebruik zo min mogelijk plastic tasjes.