De winter is nog maar amper begonnen…. – Dag 347

….. en het voorjaar komt er nu al weer aan. Krokusjes en sneeuwklokjes zijn elders in het land al gesignaleerd. Bij mij nog niet maar hier op het platteland is het altijd iets later. Maar toch zie ik al zo her en der struiken uitlopen. Hoewel het de laatste dagen erg onstuimig weer is waardoor het kil en guur lijkt is de temperatuur nog steeds hoog voor de tijd van het jaar, met alle gevolgen van dien. De vogelkransen worden ook maar mondjesmaat gebruikt, een belangrijk signaal dat de natuur nog voldoende voedsel biedt voor de vogels. Ook onze katten blijven nu al geregeld de hele nacht buiten.

De ooievaars die normaal overwinteren in het zuiden van Europa en het noorden van Afrika zijn deze winter hier gebleven. Dat betekent dat de temperatuur goed genoeg is maar nog belangrijker dat er nog voldoende voedsel te vinden is. De ooievaar tellers zijn daar wat minder enthousiast over, want als het mis gaat en de winter toch doorzet dan zullen velen sterven.

Als het zo door gaat kan ik binnenkort al weer gaan zaaien. Oeps daar had ik nog niet op gerekend. Tot rust komen is er dan niet meer bij. Maar ik laat mij door een enkel sneeuwklokje niet wijs maken dat de lente echt begonnen is. We weten totaal niet wat ons nog te wachten staat. De maanden februari en maart kunnen nog knap verraderlijk zijn.

Vorig jaar ging de herfst over in de lente. Dat was op zich geen groot probleem. Slechts een aantal dagen was het even penibel of de vorst door zou zetten, maar dat liep met een sisser af. De echte problemen komen als deze hoge temperaturen aanhouden waardoor de sapstromen van de fruitbomen al weer op gang komen en er dan alsnog flinke vorst overheen gaat. Dan zal er geen fruit zijn. Dat hebben we een paar jaar geleden gezien. Het gezegde luidt niet voor niets: “Als de dagen lengen gaan de nachten strengen”. We zullen het moeten afwachten.

 

Een hyacint maakt nog geen lente – Dag 312

Vanmorgen liep ik de schuur in om wat plantenpotten op te bergen tot ze weer nodig zijn in het voorjaar. Mijn oog viel op een bakje in een rieten mandje dat in een donker hoekje verdekt stond opgesteld. Ik wist niet meer dat het daar stond en waarom juist nu mijn aandacht er naar toe getrokken werd. Aan het kaartje, dat er nog even zo vrolijk bij stond, kon ik zien dat het om hyacinten ging waarvan de groene knoppen al zichtbaar waren. Blijkbaar vorig jaar weggezet met het doel ze ergens in de tuin te zetten, maar verder dan de schuur zijn ze niet gekomen.

Hoewel er een kaartje bij de hyacinten staat met een afbeelding van de witte kleur ben ik benieuwd of hij ook wit gaat worden, dat is nog een verrassing. De hyacint (Hyacinthus) is een bolgewas van de Aspergefamilie. Heel bijzonder aan het bakje dat ik aantrof is het feit dat er naast de grote bollen kleine hyacintenbolletjes zijn ontstaan. Blijkbaar was er voldoende voeding om nieuwe bollen aan te maken.

Voor mij is de hyacint altijd de voorbode van de lente. Hij bloeit normaal als hij buiten staat van maart tot mei. Maar de winter moet nog beginnen. Voor de komst van de hyacint krijgen we normaal gesproken eerst nog de kerst met zijn kerstbomen, kerststerren en dennentakken. Pas in het nieuwe jaar koop ik vaak een bakje bloembollen voor in huis om het gevoel van voorjaar in de grauwe januari- en februarimaanden op de vrolijken. De natuur blijft verbasen en onvoorspelbaar.