Mijn stemming is net zo druilerig als het weer – Dag 117

Ik ben vandaag vreselijk in de mineur. Vannacht zat ik ineens rechtop in bed en kon ik geen oog meer dichtdoen. Er spookte van alles door mijn hoofd. Na een paar weken op hoog tempo en hoog adrenalinegehalte gewerkt te hebben aan de campagne is nu de weegschaal de andere kant uitgeslagen. En dan is het ook nog eens vies, druilerig en ongezellig weer. Meestal laat ik mij daar niet zo door meeslepen maar nu kan ik het niet onderdrukken.

WP_000753

Een van de laatste foto’s van Kendal

Dus ben ik vannacht maar even naar beneden gegaan. Onze Lous had mij duidelijk gehoord want ik hoorde een “Miauw” uit de bijkeuken. Zo zaten we daar een tijdje met z’n tweetjes een beetje zielig te zijn. Ik met een ‘zwaar weer’ gevoel en Lous met haar gebroken bekken. Zij zou het liefst op jacht gaan om muizen te vangen. En ik zou willen dat het wat minder vochtig weer is buiten.

Net voor gisteravond de schemer inviel liep ik zoals gewoonlijk door de wei om slakken weg te vangen bij de pompoenplanten. Het was wel heel bijzonder buiten met een dikke mistlaag waar je net je hoofd bovenuit kon steken en ongeveer 5 meter zicht. Maar de schoonheid van de aanblik was mij snel vergaan. Ik schrok geweldig van een invasie van naaktslakken. Per pompoenplant wel 10 – 15 slakken. Ik ben zeker 1,5 uur bezig geweest om ze allemaal weg te halen. Maar helaas is er al teveel schade aangebracht aan de planten. Sommige planten zijn compleet bij de bodem los gevreten.

De natuur is grillig en onverbiddelijk. Ik kan mijn pompoenoogst wel gedag zeggen. Vandaag heb ik nog niet durven kijken. Niet in staat de slechte aanblik bij daglicht te bekijken. Waarschijnlijk kan ik helemaal opnieuw beginnen. Jee, wat baal ik daarvan. Net nu ik weer tijd heb voor de tuin en met frisse moed aan de slag wil, gebeurt dit.

Daar zat ik dus vannacht samen met Lous uitkijkend over de wei terwijl de naaktslakken heel provocerend langs de ramen omhoog kropen. Mijmerend over de achterliggende periode en hoe mooi het was geweest als ik naar Brussel had kunnen vertrekken. En nog steeds verdrietig over de dood van onze kater Kendal die zaterdag is overreden.

Een klein lichtpuntje: we hebben besloten om er een kat bij te nemen en zijn gisteren naar een nestje wezen kijken met hele lieve kittens.

Nog meer kattenleed – Dag 113

Het is ongelooflijk maar waar, weer is een van onze katten doodgereden. De tweede in drie maanden tijd. Vanmorgen vonden we Kendal onze oude kater dood in de berm liggen nog geen twee meter van de plek waar op 27 februari onze jonge kater Gino is doodgereden. We zijn er kapot van. Hoeveel kattenleed moeten we nog meemaken?

Lous onze enig overgebleven kat, vonden we vorige week in de tuin omdat ze niet meer kon lopen. Een röntgenfoto maakte duidelijk dat ze haar bekken gebroken heeft. Wat er precies is gebeurd weten we niet. We denken dat ze uit een boom gevallen is, want als ze aangereden zou zijn geweest dan had ze zich nooit zover kunnen verslepen. Nu moeten we haar 6 weken binnenhouden, ze mag maar weinig lopen en niet klimmen of springen. Maar durven we haar ooit wel weer naar buiten te laten gaan na wat onze andere twee katten is overkomen?

Kendal woonde nog maar een jaar bij ons. Hij was de kat van mijn zus, maar door omstandigheden kon zij hem niet langer houden dus vroeg ze of hij bij ons mocht komen wonen. We hadden inmiddels een optie op twee jongen uit een nestje maar Kendal kon daar ook nog wel bij. Nadat Kendal drie maanden bij ons woonde was hij ineens spoorloos. We dachten meteen dat hij naar zijn oude huis was gelopen maar daar was hij ook niet.

Wij hebben hem overal gezocht en uiteindelijk is hij 5 dagen weggeweest. Ineens stond hij weer op de stoep als een zielig hoopje uitgeputte kat. We denken dat hij aan de wandel is gegaan, misschien opgejaagd door een hond, waarna hij is verdwaald. Als tweejarige was hij al eens met een auto in aanraking geweest, maar weer vakkundig opgelapt. Door de plaat in zijn poot liep hij mank en hij kon niet goed eten omdat zijn gebit beschadigd was. Dat heeft hem parten gespeeld bij het terugvinden van ons huis.

Wat waren we blij dat hij er weer was. Een week lang heeft hij alleen maar in zijn mand gelegen geslapen, gegeten en gedronken. Na een paar maanden begon zijn vacht te vervilten, waarschijnlijk was de stress hem teveel geworden. Ik heb de hele winter lang iedere dag een paar minuten stuk voor stuk alle klitten en stukken vilt uit zijn vacht gekamd. Daardoor heb ik een enorme band opgebouwd met Kendal.

Het ergste vandaag vond ik dat ik mijn zus en haar dochters het trieste nieuws moest vertellen. In de reactie van mijn zus vond ik troost, zij zei: “In ieder geval heeft Kendal het laatste jaar van zijn leven een goed jaar gehad bij jullie”. Hij is 11 jaar geworden.