De levende grasmaaier

Als je zelfvoorzienend wilt worden zonder gebruikmaking van machines die worden aangedreven door fossiele brandstoffen dan moet je andere manieren bedenken om het gras kort te houden. Je kunt natuurlijk een elektrische grasmaaier nemen, maar daar is nog altijd stroom voor nodig. Dan kan je natuurlijk het gras zelf kort houden zoals in vroeger tijden met de zeis, maar dat is echt niet meer van deze tijd. Dus is de oplossing het inzetten van dieren.

De net gearriveerde schapen

De net gearriveerde schapen

Gisteren was het zover de zeven schapen die we hadden gekocht werden afgeleverd. Niet nadat we de laatste weken gewerkt hadden aan de hekwerken om te voorkomen dat de dieren de openbare weg bereiken.

De komst van de schapen voelt wel als een extra verantwoordelijkheid, zoals altijd het geval is bij jonge of nieuwe dieren. Maar de ervaring leert dat na verloop van tijd die druk wel wegzakt, zeker als je ziet dat de dieren het goed doen.

Bij aankomst gisteren ging het eigenlijk al gelijk mis. Een deel van het land hadden wij afgezet met schapenhekken met schrikdraad. Maar voordat de schapen goed en wel binnen de hekken waren en de stroom erop gezet was braken ze al door de hekken heen. Gelukkig kunnen ze dan alsnog niet van het terrein af dus was er eigenlijk nog niets aan de hand. We hebben ze maar een paar uur het land laten verkennen.

De laatste reparatie aan het hek

De laatste reparatie aan hekwerken

Het schaap is een kuddedier. In de kudde vinden ze door vreedzame samenwerking de bescherming tegen vijanden van buitenaf. Van de vreedzame ‘samen sta je sterk’ mentaliteit zouden wij mensen in deze tijd van ieder voor zich nog wat kunnen leren. Dus liepen de zeven schapen in een gesloten groepje dicht bij elkaar tijdens hun verkenningstocht. Vooral de wal vonden ze erg interessant. Niet gek want van daaruit hebben ze zicht op de omgeving en op eventueel gevaar.

Het hek met schrikdraad hadden we wagenwijd opengezet. Op zeker moment zagen we dat de schapen nieuwsgierig werden naar de schuilhut, dus werd het tijd om in actie te komen en het hek te sluiten. Inmiddels stond zoonlief paraat om het hek onder stroom te zetten. Et voilà zonder druk, in eigen tempo en na een flinke verkenningstocht zaten de schapen waar we ze hebben wilden.

In de schuilhut

In de schuilhut

Terwijl ik dit stukje zit te schrijven begint het heel hard te regenen. Tot nu toe waren de schapen nog niet in de schuilhut geweest. Te eng waarschijnlijk. Omdat ik ze nergens zag lopen ging ik maar eens poolshoogte nemen om te zien waar ze uithingen en hoe de schapen het doen in de regen. En ja hoor, ze stonden netjes in de schuilhut te kauwen op het hooi dat wij erin gelegd hadden. Net als ik hebben ze een hekel aan regen, dat is duidelijk. Weer een hindernis genomen.

Voor wie nog het ras wil weten: we hebben 3 stuks Wiltshire Horn waarvan er een drachtig is en daarnaast hebben we 4 gemixte rassen waarvan de moeder een Shetlandschaap is en de vader een Wiltshire Horn schaap.

Hekwerken aanleggen:

De schapen op verkenning:

 

 

Zo groen als gras – Dag 118

De laatste paar weken heeft iedereen het ineens over gras. Iets gewoner dan gras bestaat niet. Het is er altijd en overal (althans in ons klimaat) en het valt gewoon niet meer op dat het er is. Er wordt op gespeeld en gesport. Je kunt er met blote voeten over lopen (als je er tenminste niet allergisch voor bent), je kunt er op zitten en natuurlijk heerlijk languit op liggen want het is lekker zacht. De meeste tijd van het jaar is het mooi groen van kleur en vooral na een regenbui ziet het er altijd helder en fris uit. Voor mijn partij De Groenen is het ook al niets bijzonders want ons partijblad heet Gras. En nu ineens heeft iedereen het erover.

WP_001023Begin mei was de Amerikaanse innovatieve agrariër Joel Salatin in Nederland. Helaas kon ik niet bij een van zijn lezingen zijn, te druk met campagne voeren. Maar zijn belangrijkste boodschap is dat koeien gewoon gras moeten eten, daar zijn ze op gebouwd dus waarom zou je ze wat anders voeren. Het is verspilling om koeien maïs te voeren, want dat geeft extra bewerkingen die extra energie kosten en eigenlijk niets extra’s opleveren. Maïs kan wel door mensen gegeten worden, gras niet.

De boeren zijn altijd druk met gras. Maaien, schudden, wiersen, inpakken of inkuilen en bemesten voor de volgende groeispurt en dan begint het proces van voren af aan. In de winter groeit gras namelijk niet, onder bepaalde temperatuur stokt de groei. Daarom wordt gras geoogst en tot hooi verwerkt om het vee in de winter toch te kunnen voeden.

Vorige week had Wouter Klootwijk in zijn tv programma “De wilde keuken” van de VPRO het ook al over gras. Hij ging op zoek naar de eetbaarheid van gras. Ons lichaam is niet geschikt om de grasvezels te verteren. Toch eten we dagelijks gras doordat we kaas eten, maar ook ons brood is gras, want graan is gewoon gras. In de Raw Food methode wordt wel een bepaalde grassoorten gebruikt, namelijk tarwegras, maar dan wordt het tot sap geperst.

Twee weken geleden tijdens de ledenvergadering van de Vereniging Basisinkomen waar ik lid van ben was ook Robin Ketelaars, de webmaster van de vereniging, aanwezig. Hij is altijd herkenbaar aan zijn aparte kledingkeuze, deze keer droeg hij geweldige groene schoenen van koeienhuid. Ik kon het niet laten die op de kiek te zetten.