Witte ganzen in de wei

Als ik lees dat er in de wet meer ruimte komt om overlast veroorzakende ganzen te vergassen dan krijg ik daar een naar gevoel van in mijn buik. Het zijn zulke mooie beesten en dat beetje gras dat ze eten dat kan toch niet de reden zijn om ze massaal te vergassen? Ieder jaar laait de discussie weer op, vooral rondom Schiphol. Ik kan mij voorstellen dat je ze niet in grote groepen op Schiphol wilt hebben omdat ze een serieus gevaar vormen voor het vliegverkeer, maar gewoon in de natuur vormen ze vrijwel geen hinder.

Witte ganzen in de wei

Witte ganzen in de wei

Ook bij ons achter in de wei zitten grote groepen grauwe ganzen, maar dan alleen als ze op doortocht zijn bij het wisselen van de seizoenen. Enorm indrukwekkend is het als ze in een grote zwerm komen aanvliegen en neerstrijken in het weiland. Ik heb wel eens geprobeerd zo’n grote groep te fotograferen, maar zodra ik maar in de buurt kom vliegt de hele meute al weer weg. Zo schuw zijn ze.

In april en mei is er nog hooguit een handvol paartjes achtergebleven terwijl de rest al lang weer is verder gevlogen. Langs de slootkanten zitten ze te broeden. Ze blijven zelfs niet op hun nest zitten als we in de buurt komen. Slechts een foto van een onbeheerd nest met de eieren als resultaat. Van overlast is totaal geen sprake. In tegendeel, ze produceren mest en strooien dat uit over de wei. Handig toch?

Voor het eerst hebben we nu een paartje witte ganzen. Zij zijn wat minder schuw dan de grauwe ganzen en redelijk benaderbaar, vandaar dat ik die van een zekere afstand heb kunnen fotograferen. Een van de twee loopt nogal mank, maar de ander neemt de rol van beschermer/ster op zich. Samen maken ze zoveel kabaal dat je het wel uit je hoofd laat om in de buurt te komen. In het water wanen ze zich het veiligst. Ik vind het zo leuk om te zien hoe zorgzaam ze zijn. Het is ook duidelijk zichtbaar dat ganzen een paartje vormen, ze zijn altijd met z’n tweeën en schijnen ook heel monogaam te zijn en bij voorkeur hun leven lang bij elkaar te blijven. Daar kunnen wij mensen nog wat van opsteken.

Van mij mogen de ganzen blijven. Door mijn rondje door de wei valt er altijd wat te zien. Naast de ganzen zijn er ook eenden, een zwanenpaar, kievieten en zo nu en dan een blauwe reiger of een ooievaar. Onmiskenbaar zijn ook de grutto’s die de hele dag hun naam roepen, alleen om ze te zien moet je heel goed opletten. De grutto is sinds kort weer in de buurt. Volgens mijn man is hij jarenlang weg geweest. Ik juich de diversiteit aan dieren toe. Hoe meer zielen hoe meer vreugde.

De prijs van voedsel Fed Up – volgevreten – Dag 302

We zijn behoorlijk ver afgeraakt van de manier waarop ons voedsel gemaakt wordt. Door de jaren heen is de voedselketen zo ingericht dat iedereen een klein stukje voor zijn rekening neemt, dat is efficiënter en dus goedkoper. Maar het nadeel is wel dat we daardoor het zicht op het grotere geheel kwijt geraakt zijn. Om toch overzicht te bewaren en te garanderen dat ons voedsel voldoet aan de kwaliteitsnormen zijn er allerlei controle-instanties die toezichthouden. Ook worden stappen in het proces gecertificeerd zodat we weten dat het goed zit met ons voedsel. Op zich is dat een loffelijk streven, maar het maakt ons voedsel ook duurder.

Foto: NY Times

Foto: NY Times

Toch is dit nog niet eens het meest verontrustende deel van de voedselproductie. De grote multinationals doen ons geloven dat we zonder pesticiden en kunstmest niet voldoende voedsel kunnen produceren voor de groeiende wereldbevolking. Door de grootschalige voedselproductie is inmiddels een monocultuur ontstaan die de bodem volledig uitput. Ook hebben we voor een groot gedeelte onze ziel verkocht aan multinationals die genetische manipulatie toepassen. Om het tij te keren hebben we een groene revolutie nodig. Er zijn technische mogelijkheden die geen schade toebrengen aan de natuur. Het kan beter en is zeker nog niet te laat.

Voorbeelden tonen aan dat alternatieven mogelijk en zelfs goedkoper zijn. De opbrengst van op grote schaal via monocultuur geteelde gewassen levert per jaar een bedrag van $ 21,40 per acre (0,405 ha) op! Dit is natuurlijk bij lange na niet rendabel en is alleen mogelijk met behulp van subsidies die door de overheid worden verstrekt en door grootschaligheid van de productie. Als tegenhanger laat onderzoek zien dat de opbrengst van op diversiteit gebaseerde kleinschalige biologisch landbouw per jaar $ 1.960,- per acre kan opbrengen dat zelfs kan oplopen tot $ 16.000,- per acre.

De volgende spraakmakende documentaire over GMO, monocultuur, pesticiden, kunstmest en de rol van de FDA is behoorlijk schokkend, vooral als het gaat om de chemicaliën die gebruikt worden in de voedselindustrie. De Indiase wetenschapper en voorvechter voor vrijheid van zaden Vandana Shiva doet ook nog een duit in het zakje. De documentaire start met de opmerking dat het ons democratische plicht is om geïnformeerd te zijn, daarom geef ik je de mogelijkheid om je te informeren zodat je actie kunt ondernemen.