Twee gesneuvelde vogels

Vanmiddag waren er ineens in een fractie van een seconde twee bonzen tegen het raam van de serre. Eigenlijk weten we dan meteen hoe laat het is: vogels tegen de ruit. In dit geval twee tegelijk. Ze zaten naast elkaar uit te hijgen op het terras. Twee vinken een mannetje en een vrouwtje, die klaarblijkelijk achter elkaar aan hadden gezeten. Om aan het mannetje te ontkomen had het vrouwtje een fatale vlucht genomen.

Langzaam kwam het mannetje, dat iets groter was, weer overeind. Het vrouwtje had het duidelijk erg moeilijk. Het was wel erg zielig om te zien. We keken er naar maar konden niet veel doen. Na ruim een kwartier zaten ze er nog. Ik kon het niet langer aanzien, dus zette ik een schoteltje met water voor ze neer. Het mannetje gaf geen krimp. Het werd het vrouwtje fataal. Zij schrok zo hevig, begon driftig met haar vleugels te fladderen en viel vervolgens dood neer. Daar lag zij dan, zoals je dat kent van dode vogels, met de pootjes omhoog. Als ik al niet een schuldgevoel had vanwege het feit dat ze tegen mijn ruit waren gevlogen, dan had ik het nu dubbelop.

Liefdevol nam ik het vinkje op en hebben we haar met z’n allen staan te bewonderen. Wat een schitterend verfijnd beestje, een wonder van Moeder Natuur. De meeste dode vogels die we doorgaans aantreffen zijn vaak slechts een hoopje veren. De rest is door een van onze katten opgevreten, na ongetwijfeld op brute wijze te zijn omgebracht. Moeder Natuur is niet alleen mooi maar ook bikkelhard. De mannetjesvink was even later weg dus heeft de rampvlucht overleefd.

En dat was niet de eerste dode vogel van de dag. Vanmorgen lag er een dode duif in de voortuin. De manier waarop hij toegetakeld was zegt iets over de dader. Wij hebben ernstige verdenkingen tegen een van onze katten. Beide vogels hebben we vervolgens begraven in de composthoop, dat verhoogt namelijk het composteringproces. Dan geven we ze gelijk een tweede leven.

 

Tolerantie tot het tuinhek

Gisteren ben ik begonnen om een nieuwe composthoop op te bouwen. Het succes zit hem in het zorgvuldig opbouwen in verschillende lagen. Vandaag was ik lekker bezig om een paar nieuwe lagen aan te brengen, een met onkruid uit de moestuinbedden (een groene laag) gevolgd door een laag houtsnippers (een bruine laag). Na de groene laag was het tijd voor een boterhammetje. Maar helaas was het daarmee klaar voor vandaag. Bij de buren hadden ze besloten snoeiafval te verbranden. De wind komt uit het oosten dus waaide er dikke verstikkende rookwolken precies over de composthoop heen.

WP_002401 deel1Gisteren had ik al twee grote bulten snoeiafval zien liggen bij de buren dus ik had al zo’n vermoeden dat ze van plan waren die eerdaags in de fik te steken, wat verboden is in onze gemeente. Niemand mag iets verbranden in de openlucht. Een ontheffing kan alleen worden aangevraagd door fruitboeren. Ik heb geen ontheffing in de krant voorbij zien komen dus is het illegaal wat de buren doen. En als er al ontheffing verleend wordt dan mag er alleen gestookt worden als het op een bepaalde afstand tot bebouwing gebeurt en als er nagenoeg geen wind is zodat er geen overlast ontstaat voor de omwonenden.

Wij willen geen problemen met de buren, dus als ik er geen last van heb ga ik er geen punt van maken. Maar door de manier waarop het nu gebeurt moest ik er wel wat van zeggen. Het duurde even voordat ik de aandacht van de buurman getrokken had. Door de rook was hij amper te zien en hij had ook nog eens gehoorbescherming op. Eerst zwaaide hij gewoon terug. Niet vreemd op zich want ik zwaai altijd naar hem en hij zwaait altijd terug. Maar ik bleef met mijn armen zwaaien en toen zette hij toch maar de gehoorbescherming af. “Buurman, wil je ophouden met stoken?” vroeg ik hem. “Er heeft toch niemand last van” was zijn antwoord. “Ja, ik heb er last van ik ben net met de composthoop bezig” antwoordde ik. Een niet zo leuk antwoord volgde, terwijl ik eerder een excuus had verwacht.

Een goede buur is beter dan een verre vriend, luidt het spreekwoord. Bij ons gaat dat helaas niet op. Tolerantie tot het tuinhek en wat er overheen waait is mijn zorg niet. Tja zo gaat dat hier op het platteland.

Composteren – het ei van Columbus – Dag 134

In de permacultuur begint alles met een vruchtbare gezonde bodem. Daar heb ik al eerder over geschreven in mijn blogjes. Gelukkig beginnen ook diverse organisaties zich druk te maken over de gezondheid van de bodem. Zo kwam ik een leuk filmpje tegen gemaakt voor de SKB-showcase en gefinancierd door een aantal instellingen in Brabant. Een mooi initiatief.

De strekking van het filmpje is dat alles begint bij een gezonde bodem. Door onze manier van leven in het industriële tijdperk is de biodiversiteit teruggelopen en de balans van organische stoffen en de hoeveelheid mineralen in de grond afgenomen. Vooral het gebruik van kunstmest en pesticiden hebben de grond verarmd.

Grond waarin de natuurlijke balans goed is heeft helemaal geen hulpstoffen nodig om voedsel te laten groeien. Naar mate de balans in de bodem verbetert en de biodiversiteit toeneemt herstelt ook de hoeveelheid en de soort insecten, hierdoor zullen we minder last hebben van schadelijke insecten die de gewassen schade toebrengen.

Het filmpje laat zien dat de structuur van de bodem redelijk eenvoudig te herstellen is door het gebruik van compost. Het composteren van organisch (snoei)afval in plaats van het te verbranden heeft niet nog een ander groot voordeel. Organisch materiaal bevat CO2 en door te composteren brengen we deze CO2 terug in de grond wat helpt om gewassen te laten groeien en de balans te herstellen. Terwijl bij het verbranden van hout- en snoeiafval CO2 de lucht in wordt gebracht wat nadelige gevolgen heeft voor het klimaat.

De makers van het filmpje hebben een zeer positieve boodschap, zij geven aan dat als we wereldwijd 1% meer organische stoffen in de grond brengen via composteren, de CO2 in de lucht wordt vermindert waardoor het klimaatprobleem oplost.