Een halve haan is beter dan geen haan

Gek eigenlijk dat je je zonder het te weten hecht aan de beesten in je omgeving. En dan heb ik het niet over onze katten, waar ik behoorlijk aan gehecht ben, maar over onze kippen. Niet heel vreemd, tenslotte geef ik ze iedere dag te eten en de kippen geven ons een ei, als ze niet in de rui zijn tenminste. Deze bewustwording dringt vandaag langzaam bij mij door en niet eens vanwege Dierendag.

Karel zonder staart

Karel zonder staart

Gisteren werd ik opgeschrikt door een hoop kabaal bij ons op de hof. De buitengeluiden waren anders dan normaal en klonken niet goed. Dus ging ik op onderzoek uit en trof beide zonen met vrienden aan in de garage met een hond. Door de flarden van de verschillende verhalen maakte ik op dat de hond achter onze kippen aan had gezeten. Een kip is gepakt kreeg ik te horen, maar of hij nog leefde wisten ze niet. De schrik sloeg mij om het hart.

Ik stoof naar de plek waar de kip zou moeten liggen. In een hoekje naast het huis lag inderdaad een kip. Ik keek in een rode vederloze massa kippenvlees. Gelukkig zat er nog wat beweging in en bij het optillen bleek het onze haan Karel te zijn. Omdat zijn achterkant volledige was weggevaagd had ik hem niet herkent. Hij was behoorlijk in shock. Nadat ik hem een tijdje in mijn armen had gehouden, geaaid, gewiegd, geknuffeld en zachtjes toegesproken zette ik hem in het nachthok.

Uiteindelijk toen hij weer bij zijn positieven was gekomen nam hij een spurt uit het hok, sjeesde de tuin door en verdween onder de heg. Daar zat hij veilig. Maar nu werd het tijd om op zoek te gaan naar de hennen, want over hun lot was nog niets bekend. Een eind verderop in de tuin liepen ze te scharrelen alsof er niets gebeurd was. Een pak van mijn hart.

Inmiddels was de buurman gekomen om zijn nog jonge Rottweiler op te halen. Hoe hij uit hun tuin was gekomen was een raadsel. Toch vonden wij onder de coniferenhaag een plek waar hij doorheen gekomen was. De hondenharen hingen nog aan het prikkeldraad.

Niet lang daarna kraaide Karel er weer flink op los en omdat het inmiddels tegen etenstijd liep kwam hij uit zijn schuilplaats om te komen eten. Zoals het er naar uitziet is het met een sisser afgelopen. Net nu de dames weer voorzien zijn van een compleet verenkleed heeft Karel een kale kont. We houden hem nog een tijdje goed in de gaten. Karel ziet er echter wel heel zielig uit, het lijkt net of hij is gehalveerd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s