Wat de boer niet kent…..

Inmiddels woon ik al weer 13 jaar op het Betuwse platteland. Ik voel mij hier helemaal thuis. Toch is het leven hier niet altijd makkelijk. De cultuur is anders dan wat ik gewend ben. Ik ben opgegroeid in en om Amsterdam en kan mijn afkomst niet verbloemen. Als ik het ergens niet mee eens ben of als ik iets wil weten dan ga ik het gesprek aan of vraag er naar. Helaas wordt dat hier niet altijd op prijs gesteld.

Foto: Studio Baard

Foto: Studio Baard

De cultuur van de Betuwe is dat je elkaar met rust laat en niemand aanspreekt op zijn of haar gedrag, hoe verkeerd die ook is. Als dat gebeurt dan gaan de luiken dicht, stokt elke vorm van communicatie en heb je er een vijand bij. Heel jammer vind ik dat want ik geloof in transparantie en dialoog. Zelfs als ik dit bespreekbaar maak wordt er gekeken alsof men water ziet branden. Mensen zijn zich hier totaal niet van bewust.

Vernieuwing is ook niet iets waar de gemiddelde Betuwenaar warm voor loopt. Zoals het altijd gegaan is ging toch goed, dus waarom zullen wij het anders doen? Dus als je zoals ik iets wilt veranderen dan wordt dat met argusogen bekeken en bekritiseerd. Zo ook mijn permacultuurproject. Ik hoor mijn omgeving denken: “Wat weet zij daar nu van?” Misschien wel omdat “ik niet van hier ben” of is het omdat ik uit de stad kom. Maar wat de meesten niet weten is dat ik uit een boerenfamilie kom en er heel wat van af weet.

Al mijn hele leven ben ik geconfronteerd met het agrarische leven en heb ik zelf een passie voor de natuur. Je leest eens een artikel in de krant of een tijdschrift, kijkt filmpjes op internet, slaat er een boek op na en gebruikt je boerenverstand. Juist omdat ik niet zelf groot gebracht ben op het platteland zie ik ook hoe zaken anders zouden kunnen. Daar heb ik in mijn familie ook geregeld boeiende gesprekken over gevoerd. Maar iemand die zijn hele leven niet anders gewend is overtuig je niet zo snel, weet ik uit ervaring.

Wat ik echter uitermate hinderlijk vind is dat de mensen hier in mijn omgeving zich wel met mijn project denken te moeten bemoeien. Daarmee laat men een zeer intolerante houding zien, vooral naar mensen die “niet van hier” zijn. Onbekend maakt onbemind dat is wel duidelijk. Allerlei spreekwoorden zijn hier van toepassing en komen niet voor niets uit de agrarische sector. Inmiddels ben ik wel gewend dat mijn vooruitstrevende ideeën niet altijd worden gewaardeerd. Ik had al de grootste moeite mijn man, ook een geboren Betuwenaar, te overtuigen van de waarde van permacultuur. Gelukkig is hij nu om en misschien nog wel een grotere voorstander dan ikzelf. Hij ziet de waarde er inmiddels ruimschoots van in, nu de rest van mijn omgeving nog.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s