De optimist – Dag 358

Het was de laatste dagen behoorlijk koud. Niet voor niets luidt het gezegde: “Als de dagen gaan lengen gaan de nachten strengen”. Ik voelde het tot in mijn botten. Zelfs dicht bij de warme kachel deed de intense kou niet verdwijnen. Ondanks de warme sokken in bed had ik nog koude voeten. Ik was niet de enige, mijn zoon had zelfs een extra dekbed op zijn bed gegooid. Dat vond ik weer wat overdreven, maar goed, hij slaapt aan de noordoostkant van het huis en ik moet wel zeggen daar is het ook extreem koud.

Onlangs was mijn zoon met school een dagje wezen schaatsen. Door de berichten dat gisteren de eerste schaatsenrijders in Friesland zich al op het ijs hadden begeven zei hij gisteravond: “Mam, ik ga mijn schaatsen vast opzoeken”. “Ja hoor jongen je doet maar” riep ik hem na terwijl hij naar de zolder verdween. Gelukkig zag hij mijn gefronste wenkbrauwen niet. Als ik iets niet verwacht is het wel schaatsweer.

Achtertuin 24jan2015

 

 

Maar wat een verrassing vanmorgen bij het opstaan. Ik lag nog in bed toen ik geroezemoes hoorde op de overloop. De jongens waren ergens enthousiast over. Dus ging ik even poolshoogte nemen. Vanaf onze overloop kijk je zo de tuin in dus wist ik gelijk waar ze het over hadden. Alles was wit. Dat is altijd een bijzondere gewaarwording om naar bed te gaan als alles nog groen is en wakker worden in een witte wereld.

De jongens togen gelijk naar buiten, de jonge katten er gelijk achteraan. Vooral Bella, nu negen maanden oud, hipte als een haasje door de sneeuw. “Mam, het is helemaal niet koud meer”, constateerde mijn zoon. Inderdaad was de intense kou uit de lucht. Het was zo geweldig mooi buiten. Sneeuw maakt dat het licht en het geluid anders is. De serene rust had een betoverend effect, zeker toen de zon zich erbij voegde.

Maar aan het eind van de middag was het enthousiasme verdwenen bij de jongens. De witte wereld was in een paar uur weer opgelost. “Jammer hoor nu kunnen we het schaatsen wel weer vergeten”, was de conclusie van mijn jongste zoon. “Ach jongen je hebt nog een heel leven voor je er komt vast nog ijs genoeg”, stelde ik hem gerust. Maar diep in mijn hart maak ik mij toch een beetje zorgen en weet ik het nog zo net niet of wij ooit nog kunnen schaatsen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s