Eten, eten en nog eens eten – Dag 330

Vandaag is derde kerstdag, zoals dat wel eens genoemd wordt. Daarbij moet ik weer concluderen dat ik teveel gegeten heb. Ik neem mij altijd voor met kerst minder te eten maar toch is de verleiding ieder jaar weer te groot. Dit jaar ging een van de tafelonderwerpen over het eten met je handen. Ik zag mijn zonen gelijk opveren toen mijn schoonzus het onderwerp ter tafel bracht naar aanleiding van een artikel in de NRC van 24 december.

KerstdinerIn het artikel pleit Mohammed Benzakour voor de eeuwenoude traditie van het met je handen eten in plaats van met bestek. Dat smaakt zoveel beter, vindt hij, en het voorkomt geklungel met bestek wat ook nog eens milieuvriendelijker is. In de Arabische en Aziatische landen wordt nog veel met handen gegeten. Niet voor niets is het in die culturen nog altijd gebruikelijk om voor de maaltijd je handen goed te wassen. Bij het lezen hiervan vroeg ik mij gelijk af waarom het wassen van de voeten voor de maaltijd ook vaak bij deze culturen hoort. Wordt er soms ook met de voeten gegeten?

Het gezegde “Ergens je vingers bij aflikken” is ook niet zomaar ontstaan. Wat blijkt: bij het zien van voedsel beginnen we niet alleen te watertanden maar ook onze vingertoppen scheiden een vocht af wat als een soort aperitief werkt. Zo leer je nog eens wat. In veel arme landen eten mensen overigens alleen met hun rechterhand. Ze nemen een beetje rijst en kneden dat vervolgens tot een bolletje om het daarna ergens in te dopen en in hun mond te steken. Dat doen ze alleen met rechts omdat ze met links hun achterwerk schoonvegen als ze hun behoefte gedaan hebben. Het is maar dat je het weet.

Afijn geef mij maar gewoon een mes en vork om mee te eten, niets is vervelender als het eten onder je netjes gemanicuurde nagels gaat zitten. Aan kip kluiven had ik als kind al een hekel, dat at ik al met mes en vork. Vandaar misschien dat ik nagenoeg geen vlees meer eet. Ik ben een matige eter, altijd geweest. Eten is voor mij soms een noodzakelijke aangelegenheid dat even tussendoor gebeurt. Toch vind ik dit soort dagen waarbij je gezamenlijk aan tafel zit en allerlei smaaksensaties voorgeschoteld krijgt heerlijk. Helaas moet ik het vaak de volgende dag of nog diezelfde nacht bekopen met een zwaar gevoel in de buikstreek. Gelukkig is dat de dag erna weer over, dat scheelt.

 

PS. Op een haar na is mijn blogje van gisteren de mist in gegaan, want bij het ontwaken was van een groene kerst geen sprake meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s