De boerenlandwinkel – Dag 279

Bij ons dichtbij is een boerenlandwinkel. Lekker makkelijk. Het behoort toe aan een familie die op het land eromheen groente, fruit en aardappelen verbouwt. Wat ze niet zelf verbouwen halen ze op de veiling, waar het merendeel van hun eigen oogst ook naar toe gaat. Nu weet ik dat ze het niet zo nauw nemen met pesticiden wat hun eigen oogst betreft, ik zit er met mijn neus bovenop. En wat van de veiling komt heb ik geen zicht op, maar is ver van biologisch. Ook nemen ze het met hun personeel niet zo nauw, ook dat hebben wij uit betrouwbare bron. Daarom kom ik er bijna nooit.

Dit is niet de groenteboer uit mijn verhaal!

Dit is niet de groenteboer uit mijn verhaal!

Nu hoeven wij er niet zo vaak te zijn omdat wij zelf veel eigen groente, fruit en aardappelen verbouwen, maar er zijn van die producten die wij niet hebben. Omdat de spruitenoogst volledig is mislukt, opgevreten door de slakken (ik had natuurlijk moeten spuiten), hadden wij toch wel zin in spruitjes en de gang naar de biologische groenteman is soms toch te ver, dus haalden wij twee dagen geleden spruitjes bij de boerenlandwinkel. Maar ik ben al weer volledig genezen van de boerenlandwinkel.

Ik deed gisteravond de zak open om de spruiten schoon te maken en ik zag het gelijk, niet goed. Geen zelfbediening, ik stink er iedere keer weer in. Toch heb ik er een paar schoongemaakt, maar er moest zoveel vanaf dat er een minispruitje over bleef. Ik ben gelijk gestopt en vanmiddag mijn verhaal gaan halen. De dame, wiens naam op de gevel prijkt, stond mij te woord. Wij liggen elkaar niet. Ik liet de spruiten zien en zei dat ik teleurgesteld was van de kwaliteit. “O, dan heb je ze vast te koud bewaard”, zei ze. Ik wist dat ze zo iets zou zeggen. Als ik verhaal ga halen, en dit is niet de eerste keer, krijg ik altijd een antwoord terug waardoor je je een ongelooflijke oen voelt die niet eens fatsoenlijk met voedsel kan omgaan.

“Nou, niet kouder dan anders, gewoon in de groentelade van de koelkast” zei ik haar. Ik kan er zelfs een aangesneden courgette nog minstens een week goed in bewaren, maar die discussie ga ik met haar niet aan. “Maar wat is het probleem, een geel buitenblad haal je toch zo weg?” vervolgde ze haar argumentatie. Ondertussen pakte ze een mes sneed de spruit door en liet mij zien hoe mooi die van binnen nog was. Mijn kinderen zouden gereageerd hebben: “Mooi hoor! Wil je een stikker?” Ik reageerde er al niet meer op, maar bleef geduldig afwachten tot ze met een voorstel kwam.

Mopperend woog ze een nieuwe zak spruiten af, geen spruit meer dan het gewicht van de zak die ik had meegenomen en geen woord van excuus. Maar nu met de nieuwe spruiten moest ik bij het schoonmaken alsnog een kwart gewicht wegsnijden. Wij zijn verwend, van onze eigen spruiten hoef ik nauwelijks wat weg te snijden. Ik ben er helemaal klaar mee!

Deze familie is nog ver weg van biologisch en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Maar vooral de afwezigheid van klantvriendelijkheid stuit mij tegen de borst. Ik heb veel verkocht in mijn leven, hoe vervelend ik een klant ook vond, dat liet ik nooit merken. Iedereen werd met alle egards gelijkelijk behandeld. Ze zou eens een lesje ‘verkopen’ moeten volgen. Haar broer is anders die verstaat het vak wel.

En de gevel mogen ze ook wel eens aanpassen “Vers van ….” daarvan is nu al zo vaak het tegendeel bewezen. “Goedkoop van ….” is het enige dat past. Het is makkelijk zo aan de overkant, maar meer dan dat is het niet. Twee jaar geleden wilde ze wel pompoenen van ons afnemen, maar die halen ze nu ‘voor weinig’ op de veiling. Ze zien er niet uit, grauw en groezelig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s