Mijn stemming is net zo druilerig als het weer – Dag 117

Ik ben vandaag vreselijk in de mineur. Vannacht zat ik ineens rechtop in bed en kon ik geen oog meer dichtdoen. Er spookte van alles door mijn hoofd. Na een paar weken op hoog tempo en hoog adrenalinegehalte gewerkt te hebben aan de campagne is nu de weegschaal de andere kant uitgeslagen. En dan is het ook nog eens vies, druilerig en ongezellig weer. Meestal laat ik mij daar niet zo door meeslepen maar nu kan ik het niet onderdrukken.

WP_000753

Een van de laatste foto’s van Kendal

Dus ben ik vannacht maar even naar beneden gegaan. Onze Lous had mij duidelijk gehoord want ik hoorde een “Miauw” uit de bijkeuken. Zo zaten we daar een tijdje met z’n tweetjes een beetje zielig te zijn. Ik met een ‘zwaar weer’ gevoel en Lous met haar gebroken bekken. Zij zou het liefst op jacht gaan om muizen te vangen. En ik zou willen dat het wat minder vochtig weer is buiten.

Net voor gisteravond de schemer inviel liep ik zoals gewoonlijk door de wei om slakken weg te vangen bij de pompoenplanten. Het was wel heel bijzonder buiten met een dikke mistlaag waar je net je hoofd bovenuit kon steken en ongeveer 5 meter zicht. Maar de schoonheid van de aanblik was mij snel vergaan. Ik schrok geweldig van een invasie van naaktslakken. Per pompoenplant wel 10 – 15 slakken. Ik ben zeker 1,5 uur bezig geweest om ze allemaal weg te halen. Maar helaas is er al teveel schade aangebracht aan de planten. Sommige planten zijn compleet bij de bodem los gevreten.

De natuur is grillig en onverbiddelijk. Ik kan mijn pompoenoogst wel gedag zeggen. Vandaag heb ik nog niet durven kijken. Niet in staat de slechte aanblik bij daglicht te bekijken. Waarschijnlijk kan ik helemaal opnieuw beginnen. Jee, wat baal ik daarvan. Net nu ik weer tijd heb voor de tuin en met frisse moed aan de slag wil, gebeurt dit.

Daar zat ik dus vannacht samen met Lous uitkijkend over de wei terwijl de naaktslakken heel provocerend langs de ramen omhoog kropen. Mijmerend over de achterliggende periode en hoe mooi het was geweest als ik naar Brussel had kunnen vertrekken. En nog steeds verdrietig over de dood van onze kater Kendal die zaterdag is overreden.

Een klein lichtpuntje: we hebben besloten om er een kat bij te nemen en zijn gisteren naar een nestje wezen kijken met hele lieve kittens.

Advertenties

One thought on “Mijn stemming is net zo druilerig als het weer – Dag 117

  1. Pingback: We krijgen toch pompoenen – Dag 138 | Uit de Klei getrokken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s