Respect voor al het leven – Dag 97

Van kinds af aan ben ik al bezig met planten en dieren. Er was niets mooier dan logeren bij mijn neven en nichten op de boerderij. Heerlijk met mijn nicht slenteren door de weilanden, hutten bouwen in het stro, de koeien uit de wei halen om gemolken te worden, de kalfjes voeren en natuurlijk de verse melk drinken direct uit de gekoelde tank. Ik heb heel wat kalfjes geboren zien worden dat was altijd weer een wonder. De vrouwtjes mochten blijven, de mannetjes werden afgevoerd, dat was wel sneu.

Koeien in de wei mei en juni 2012 063Op een dag vonden mijn nicht en ik een vogel met een lamme vleugel. Dagen hebben wij die verzorgd. Tot we op een ochtend constateerden dat mijn oom hem een kogeltje door zijn kop had geschoten. Woest waren wij. Maar mijn oom legde uit dat dit het beste was omdat de vogel toch geen leven meer had. Wij zagen dat anders. Op dat moment was mijn oom een wrede man. Tot op de dag van vandaag is het mij bijgebleven.

Vanmorgen was ik met mijn zoon mee op excursie naar Kamp Vught, het voormalig concentratiekamp van waaruit op 6 en 7 juni 1943 1269 kinderen werden afgevoerd naar vernietigingskampen. De oudste 15 jaar en de jongste 6 dagen oud! Daar loop je dan met een schoolklas 11 en 12-jarigen allemaal gezond en in goeden doen. Dat maakt indruk. De mensen in het kamp werden gereduceerd tot een nummer en als vee behandeld. Wij maken ons nu druk over vee dat niet meer dan twee uur in een vrachtwagen vervoerd mag worden. Wat is er veel veranderd in 70 jaar tijd. Dat maakt stil.

Dat het leven hard is merkte ik een paar uur later. Nauwelijks thuis van de excursie kwam er een heel brutaal koolmeesje naast mij op de grond zitten op zoek naar zaadjes van mijn opgehangen zadenkrans. Vol bewondering voor zijn lef gingen mijn gedachten naar de nestkast verderop. Was hij eten aan het zoeken voor zijn nageslacht? Ik had het nog niet gedacht of onze kat Lous kwam de hoek om en sprong bovenop de koolmees voordat ik er wat tegen kon doen. Woest was ik maar nu op onze Lous. Ik heb nog geprobeerd de vogel te redden, maar hij lag er al haveloos bij toen ik hem uit de bek van Lous had bevrijd. Terwijl ik Lous binnenzette kwam onze andere kat Kendal aangewandeld dook op de koolmees en vrat hem op.

Moraal van het verhaal. We moeten respect hebben voor al het leven, maar constateren dat de natuur soms sterker is dan wij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s