De grootste vijand van de moestuin – Dag 67

Gisteren was het weer zover: tussen mijn jonge slaplantjes in de kas ontdekte ik de eerste slakken. En dan niet die slakken met een huisje, nee, die vieze glibberige naaktslakken. Ik weet dat ze goed werk doen bij het opruimen van de tuin, maar waarom altijd uitgerekend de jonge plantjes? Ik moest dus weer op zoek naar mijn slakkenemmertje. Ieder jaar heb ik veel werk aan het met de hand weghalen van naaktslakken, de enige manier om het onder controle te houden. Andere manieren zijn nog nooit succesvol geweest.

Het eerste jaar dat ik bloemkool verbouwde ging het drastisch mis. Kolen zijn de ideale broedplaats voor het grootbrengen van de rups van het koolwitje. Omdat ik dat had meegekregen had ik netjes de kolen afgedekt met gaas om te voorkomen dat het koolwitje haar eieren kon leggen. Maar ik heb in dat eerste jaar geen bloemkool geoogst want ze zijn allemaal binnen no time van binnenuit opgevreten door de slakken die gewoon uit de grond kwamen. Handig dus dat gaas.

Als je gaat zoeken naar oplossingen om slakken te weren dan vindt je talloze manieren. Veel oplossingen zijn handig voor kleinschalige tuinen of balkons. Om bijvoorbeeld een hosta in een pot te beschermen kan je een koperen ring rond de pot aanbrengen. In een kas zet je een bakje met bier neer, daar zijn ze dol op, maar in de tuin spoelt dat met de eerste de beste regenbui weer weg. Ook zijn er slakkenvallen te koop maar die doen niet onder voor een jampotje op de zijkant met wat slakkenkorrels erin. En de diervriendelijke slakkenkorrels werken ook niet afdoende en spoelen vaak weer weg door de regen. Ik gebruik ze wel bij jong zaaigoed, maar je blijft strooien en het kost een vermogen. Kortom er zijn veel oplossingen maar niet voor de omvang van mijn moestuin.

Het beste is het gras kort houden rondom de moestuin. Het aanleggen van aantrekkelijke plekken waar ze kunnen schuilen als het licht en zonnig is, bijvoorbeeld een stuk boomschors, ’s morgens even optillen en voilà. Het planten van Afrikaantjes rond de moestuin, daar houden de slakken niet van. Gelukkig heb ik ook veel padden en egels in de tuin die zijn dol op slakken. Maar het meest afdoende is toch met de hand rapen. Dat doe ik dus in de eerste maanden van het groeiseizoen. ’s Morgens vroeg en aan het eind van de dag bij schemering.

Maar ja wat moet je dan vervolgens met al die slakken die je gevangen hebt? In de eerste paar jaar ben ik ook daar mee aan het experimenteren geweest. Zout erop is beslist niet diervriendelijk. Op de composthoop uitzetten, die een flink eind van de moestuin af ligt, is een optie als het er maar een paar zijn maar niet aan te bevelen omdat ze eieren leggen en flink kunnen vermeerderen. Dan zit je het jaar erna met compost met slakken, ook niet de manier. En ergens ver weg uitzetten was ook geen oplossing, ik bleef aan de wandel. Dus heb ik de voor mij ‘beste’ oplossing gevonden. Ook heel cru misschien maar ik giet er kokend heet water op. Dat is een snelle dood en de smurrie is weer voedsel voor de natuur.

Dit jaar heb ik voor het eerst permanente paadjes in de moestuin aangelegd met houtsnippers. Omdat ploegen, spitten en frezen niet hoeft in de permacultuur kunnen de paadjes blijven liggen. Maar dit is ook de ideale plek voor de slakken om te vertoeven, ik moet nog uitvinden of deze paadjes dus wel zo handig zijn. In de permacultuur wordt gebruik gemaakt van eenden die slakken eten. Daar ga ik mij serieus in verdiepen.

Als iemand nog een goede suggestie heeft dan hoor ik het graag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s