Wat de boer niet kent – Dag 60

Dit weekend heb ik twee soorten biologische aardappelen gehaald. Aan de hoeveelheid die de leverancier biedt blijkt wel dat er nog maar weinig biologisch geteeld wordt. Van de 20 soorten zijn er maar twee biologisch. En echt veel duurder zijn ze ook niet dus daar ligt het niet aan. Maar hier op het platteland is men van de traditie en geldt nog ‘wat de boer niet kent, vreet hij niet’.

AARDAPPEL-MANDDe twee soorten aardappelen die ik vorig jaar had waren heerlijk, maar beiden niet te krijgen dit jaar. Dus ben ik aangewezen op de andere twee rassen. We hebben nu Santé en Frieslanders, waarbij de eerste een vroeg ras is dat minder lang bewaard kan blijven en de Frieslanders komen later en zijn ook beter te bewaren. Dit jaar poten we nog meer aardappelen omdat ze het afgelopen jaar al weer vrij snel op waren. Ik kan nog niet goed plannen hoeveel we nu verbruiken in een jaar. De Santé gaat in de moestuin en naast het pompoenenveld in de wei maken we een extra strook voor de Frieslanders.

Vanmorgen hebben vriendin Jenny en ik de aardappelbedden in de moestuin verder afgewerkt. De paadjes zijn bijgewerkt met houtsnippers en de bedden onkruidvrij gemaakt. Het was heerlijk om even flink het luie zweet eruit te werken. De afgelopen dagen was ik behoorlijk druk en vooral veel met mijn hoofd bezig geweest. Allerlei klussen afronden, de BTW aangifte, de belastingen de deur uit, stukjes schrijven, stukken lezen en natuurlijk de komende Europese verkiezingen waar ik aan deel ga nemen.

Vanavond heeft manlief Matthijs de bedden gefreesd. Hopelijk de allerlaatste keer, want frezen, spitten en ploegen hoort niet in de permacultuur. Het is goed te zien welke stukken grond de afgelopen jaren zijn bewerkt, die grond is geweldig mooi. De nieuwe delen die bij de moestuin zijn getrokken zijn lang zo mooi niet als de oudere bedden. Het bewijs dat het een aantal jaren duurt voordat je op de klei mooie grond hebt. Maar we houden vol.

Deze week hoop ik alle aardappelen uit te poten zodat we over een paar maanden lekker verse aardappeltjes hebben. Zo jong dat ze in de schil gekookt kunnen worden, heerlijk ik verheug mij er nu al op. Alleen onze jongens piepen altijd over de schil. Pas de laatste paar jaar kweek ik zelf aardappelen, voor die tijd aten we aardappelen nooit zo jong. Gewoontedieren zijn het, onze jongens, aardappelen hoor je te schillen. Wat de boer niet kent….. gaat er bij onze jongens niet in, helaas.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s