Van alles wat – Dag 39

Er zijn van die dagen dat er van alles gebeurt, maar waar je niet direct een label op kunt plakken. Zo’n dag was het vandaag.

Onze kat Lous, nog maar 9 maanden oud, is al een echte jager. Gisteren kwam ze binnenzetten met een nog levende mol. Dat hadden wij al eerder meegemaakt, maar niet in huis gelukkig. Deze mol was gewond. Op de houten vloer probeerde hij zich de grond in te wroeten, wat natuurlijk niet lukte. Overal lag bloed. Mijn zoon heeft de mol met dikke tuinhandschoenen aan bij de composthoop gezet terwijl ik Lous in toom hield. Wild was ze.

Foto van Buitenleven

Foto: Buitenleven

Vanmorgen vroeg al was het weer raak en kwam ze aangesjouwd met een dikke vette muis. Ook deze leefde nog. Op het terras liet ze hem los en ging er weer achteraan in een spel van “kat en muis”. Niet leuk om te zien, maar de natuur is soms wreed. Maar daar kwam onze oude kater Kendal de hoek omzetten. Op het moment dat Lous de muis weer losliet sprong hij er bovenop. Een flink knauw verloste de muis uit zijn lijden. Binnen mum van tijd was de muis opgegeten, zo snel dat  Lous amper in de gaten had wat er gebeurde en nog om zich heen zocht waar de muis gebleven was. Aan het eind van de dag maakte ze haar revanche met een nieuwe muis.

Wat de biologische bloembollen betreft heb ik wat te vroeg gemopperd want in de voortuin heb ik inmiddels twee gele krokussen ontdekt. Wordt vervolgd.

De laatste dagen was er een gespannen sfeer bij ons in huis. Mijn man last van zijn rug vanwege drukte op zijn werk en het vele spitten in de klei. Ik chagrijnig vanwege de vernietiging van het cultuurerfgoed aan de overkant. En onze jongste zoon met een heel kort lontje vanwege de komende  uitslag van de Cito-toets. Ik had afgesproken dat ik hem vandaag van school zou ophalen, zodat we met de uitslag in de hand nog even met de leerkracht konden overleggen over de niveaukeuze voor de middelbare school.

Toen ik bij de school aankwam waren de achtstegroepers al buiten aan het ravotten. Ik zag mijn zoon en toen hij mij zag wenkte ik hem, ook ik was stik nieuwsgierig. Maar hij deed net of hij mij niet zag. Nog een keer wenken hielp niet. Uiteindelijk ging de bel en kwam hij tergend langzaam naar mij toe. Ik was totaal in verwarring door zijn houding: was het goed of was het niet goed? Mijn mond viel open toen hij de uitslag bekend maakte. Is het echt, is het geen grapje? Nee hij was bloedserieus. Hij had precies dezelfde score als zijn oudere broer twee jaar eerder en dat had niemand verwacht.

Daarmee is de druk van de ketel want hij kan nu naar het niveau van zijn keuze, waar zijn broer op zit en waar twee van zijn vrienden ook naar toe gaan. Iedereen blij. Hij is enigszins introvert en laat zich niet zo gemakkelijk doorgronden, dat hebben wij op school ook moeten constateren. Daardoor wordt hij toch wat onderschat. “Stille wateren hebben diepe gronden”, dat is echt een uitspraak die bij hem past. Hij is overgelukkig. “Mam, ik ga nu heel goed mijn best doen, want dan kan ik naar Delft om te studeren,” zei hij op de terugweg op de fiets. Hij wil namelijk architect worden! Fijn dat hij een passie heeft en een doel voor ogen, daarmee komt hij er wel. Mijn creativeling.

Op de terugweg hebben we wat taart gekocht en er een feestje van gemaakt! De gespannen sfeer heeft plaatsgemaakt voor feestvreugde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s