Het laatste kind in het bos – Dag 18

“Mama, hoe groeit een wortel?” Geheid dat deze vraag voorbij komt als je kind de wereld gaat ontdekken. Ik heb al jaren mijn eigen moestuin dus kon ik mijn kinderen van jongs af aan laten zien waar groente en fruit vandaan komt. Wortelen groeien niet zo lekker op de klei dus dat is wat lastiger, maar sla, ui, tomaat en nog veel meer konden ze zelf ervaren. Toen ze wat groter waren hadden ze hun eigen stukje in de tuin, natuurlijk met wat snel groeiend goed, zodat de lol er niet te snel van af was. Met de pruimen- en notenoogst zaten de jongens jaren achtereen als ware handelaren aan de weg om ze te verkopen.

schooltuin3Nu ze wat ouder zijn doen ze liever andere dingen, dus helpen in de tuin is er niet echt meer bij. Mijn puberende oudste zoon maakt het nog bonter. Alles wat uit de moestuin komt vindt hij vies. Hij wil eten uit de supermarkt. “Jullie zijn rare ouders”, zegt hij, “andere ouders kweken niet hun eigen groente, maar kopen dat gewoon in de winkel”. Ik troost mij met de gedachte dat het bij het puberen hoort,  dat hij zich tegen ons afzet en dat het wel weer goed zal komen.

Mijn kinderen zijn bevoorrecht met zoveel buitenruimte terwijl ze zich dat niet beseffen. Hoewel ik in de stad ben opgegroeid heb ik altijd een voorliefde gehad voor tuinieren. Toen de mogelijkheid zich op de lagere school voordeed om ‘aan schooltuinen’ mee te doen heb ik daar niet lang over na hoeven denken. Twee jaar op rij heb ik genoten van het voorbereiden, zaaien, verzorgen en oogsten van mijn eigen groente en bloemen. Wat ik daar geleerd heb pluk ik nu nog de vruchten van.

Vroeger speelden wij meer buiten dan binnen en was de natuur veel dichterbij. Kom daar nu nog eens om. Tegenwoordig hebben kinderen elektriciteit nodig voor hun vermaak dat zich vooral binnenshuis afspeelt met iPods, (spel)computers en de hele dag van alles op de televisie. Daardoor wordt het contact dat kinderen hebben met de natuur steeds minder. En dat is heel jammer, want in de natuur is van alles te ontdekken, het prikkelt de zintuigen, laat verbeelding toe en geeft bewegingsruimte.

Deze week startte de televisieserie ‘Nederland van Alleman’ waarin onze levensstijl van nu wordt afgezet tegen die van vijftig jaar geleden. Daarin word het contrast duidelijk zichtbaar gemaakt. Opvallend daarin is dat wij onze kinderen van nu veel meer proberen te beschermen, we hebben er immers maar een of twee, in tegenstelling tot vijftig jaar geleden. Ongebreideld buiten spelen is ook veel lastiger geworden omdat we dichter op elkaar zijn gaan wonen en er veel meer verkeer is bijgekomen. De natuur is gewoon minder dichtbij voor kinderen.

Het laatste kind in het bosEen goed boek dat de vinger op de zere plek legt is ‘Het laatste kind in het bos‘ van Richard Louv, dat duidelijk maakt hoe de kinderen van vandaag het contact met de natuur zijn verloren. De natuur heeft een helende werking in deze jachtige tijd. Als ik gestrest ben dan ga ik bij voorkeur de natuur in.  Niets ontspant beter dan je handen in de aarde steken. Ik pleit daarom voor meer schooltuinen zodat kinderen weten waar het voedsel vandaan komt en om het contact tussen kinderen en de natuur enigszins te herstellen.

Heeft u suggesties hierover laat het mij dan weten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s